Η γνώμη μου

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Fri, 18 May 2012 06:54:00 +0000

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:

Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ.

Ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του.

... Βάσει ποιάς λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε τον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει; Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500;

Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ.

Είδα στο διαδίκτυο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης.

Ενδεικτικά...

-Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.

-Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο 188% του ΑΕΠ της.

-Οι ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχουν χρέος στο 94% του ΑΕΠ τους.

Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος.

Tα 10 αναπάντητα ερωτήματα ενός καθηγητή του Αριστοτελείου

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:

Ερώτηση 1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία,
το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό
χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα
έρχονται να σώσουν εμάς;

Ερώτηση 2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς
πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε
ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να " ξετινάξει" μία χώρα;

Ερώτηση 3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και
τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές
πετρελαίου;

Ερώτηση 4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή
καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ
μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της
ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης,
ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;

Ερώτηση 5. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα
και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;
Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Γνωστός μου μετακόμισε στην
Νορβηγία πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί:
α) Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε
2.500 ευρώ τον μήνα μισθό!
β) Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος»
και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών!
γ) Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με
την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές.
δ) Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που
δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα!

Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα
13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το
Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά
ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς;

Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το
98% των χρημάτων του;

Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο
πολύ χρήμα;

Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;

Ερώτηση 10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν
είναι παρά μία τεράστια φούσκα,ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο
στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί
ένας παγκόσμιος έλεγχος ;

Prof. Konstantinos Tokmakidis
Aristotle University of Thessaloniki
Greece

25 χρόνια για 200 δένδρα

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Fri, 27 Apr 2012 10:53:00 +0000

Εικοσιπέντε χρόνια περιμένουμε την ολοκλήρωση της περιμετρικής οδού. Ενός δρόμου που θα συνδέει το Ανατολικό με το Δυτικό άκρο της πόλης. Και ενώ τα 2 χιλ. του δρόμου έγιναν πριν εικοσιπέντε χρόνια, μείναμε να περιμένουμε την ολοκλήρωσή της μέχρι σήμερα.

Αιτία τα 200 δένδρα που πρέπει να κοπούν σε μια έκταση 10 στρεμμάτων ώστε να ολοκληρωθεί το έργο. Αιτία η διαφωνία αν πρέπει να γίνει σήραγγα 1000 μ. ή σήραγγα 500 μ. ώστε να αποφευχθεί η κοπή 200 δένδρων.

Κανείς δεν θα ισχυρισθεί ότι πρέπει να κόβονται αλόγιστα τα δένδρα. Δένδρα, ανάσα ζωής, για μια πόλη.

Κανείς όμως δεν μπορεί να μειώνει την (εκτός των άλλων) περιβαλλοντολογική αξία της περιμετρικής που πρέπει να κατασκευαστεί. Σε μια πόλη με στενούς δρόμους, άσχημη ρυμοτομία, όπου πνίγονται οι κάτοικοι από το καυσαέριο των ρυπογόνων αστικών και λοιπών αυτοκινήτων. Σήμερα είναι αδύνατον να περάσεις από το ένα άκρο της πόλης στο άλλο χωρίς να περάσεις υποχρεωτικά από το βεβαρυμμένο κέντρο της πόλης. Με την καθυστέρηση τον εκνευρισμό και το καυσαέριο που μας «προσφέρει» απλόχερα.

Η περιμετρική πρέπει να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί. Χωρίς παλινωδίες και οικολογικούς προβληματισμούς για τα 200 δένδρα που θα κοπούν. Ας κοπούν. Υπάρχουν εκτάσεις τεράστιες στο περιαστικό δάσος όπου μπορούν να φυτευτούν χιλιάδες δένδρα σε αντικατάσταση όσων κοπούν. Μήπως και στα πρανή της περιμετρικής δεν θα μπορούσαν να φυτευτούν χιλιάδες δένδρα κατά μήκος της; Ακόμη και εκεί όπου υπάρχει το άσχημο θέαμα με τους κομμένους γρανίτες, θα μπορούσαν να φυτευτούν κισσοί ώστε να μη χάνεται η εικόνα του πράσινου.

Σε κράτη με μεγαλύτερη οικολογική ευαισθησία έχουν κατασκευαστεί αυτοκινητόδρομοι που περνούν μέσα από δάση. Εκεί γιατί; Τους περίσσεψαν τα δένδρα ή μήπως είναι αναίσθητοι περιβαλλοντολογικά;

Κάποιοι μπέρδεψαν τον κλειστό αυτοκινητόδρομο με τον περιμετρικό δρόμο. Σε κλειστούς αυτοκινητόδρομους μπορούν να κατασκευαστούν μεγάλα τούνελ. Στις περιμετρικές πρέπει να υπάρχουν ανοίγματα επικοινωνίας με τις συνοικίες της πόλης. Γι’αυτό κατασκευάζονται οι περιμετρικές. Για να επικοινωνούν οι πολίτες με τις συνοικίες και τα σπίτια τους.

Ένα τούνελ 1000μ. (αντί των 500μ.) ανεβάζει το κόστος από τα 27 εκατομμύρια στα 52 εκατομμύρια ευρώ. Πολύ απλά. Για να μη κοπούν τα 200 δένδρα θα πληρώσουμε 25 εκατομμύρια ευρώ! Και θα επιβαρυνθούμε με το κόστος λειτουργίας του τούνελ με άλλες 300 χιλ ευρώ ετησίως! Σαν πολύ ακριβά δεν θα μας κοστίσουν 200 δένδρα;

Το έργο με τις αναβολές κατασκευής της περιμετρικής στη Καβάλα, πρέπει να τελειώνει. Η πόλη το έχει ανάγκη το έργο αυτό. Είναι έργο που πρέπει να συνεχιστεί από το ξενοδοχείο ‘’Εγνατία’’ όπου τελειώνει σήμερα και να επεκταθεί προς το Παλιό, αν θέλουμε να βλέπουμε λίγο μακριά στο χρόνο. Τα 200 δένδρα δίνουν λιγότερο οξυγόνο από όσο καυσαέριο αναπνέουμε εξαιτίας της έλλειψης της περιμετρικής. Το λόγο τον έχουν οι αιρετοί της πόλης που λογοδοτούν και κρίνονται και όχι διορισμένοι Δημόσιοι Υπάλληλοι.

Καλημέρα σας.

Μάρθα και Τένα

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Mon, 02 Apr 2012 07:17:00 +0000

Με τη Μάρθα όταν μίλησα πριν τρεις μήνες στο τηλέφωνο, ήταν αγχωμένη. «Έρχομαι Ελλάδα!» μου είπε. «Τρέχω να οργανώσω το συνεργείο. Θα κάνουμε λήψεις από Ελλάδα σε μια εκπομπή που ετοιμάζουμε στη κρατική τηλεόραση εδώ» Με το ‘’εδώ’’ εννοούσε τη Τσεχία όπου συνεργάζεται με τη Τσέχικη τηλεόραση.

Η Μάρθα και η αδελφή της η Τένα είναι τραγουδίστριες. Γεννήθηκαν και μένουν στη Πράγα. Χρόνια τώρα κάνουν γνωστά τα Ελληνικά Τραγούδια μας στο τόπο τους. Βγάζουν όλη την αγάπη που κρύβουν για την Ελλάδα. Τη χώρα του πατέρα τους, που έφυγε στην εποχή του εμφύλιου και βρέθηκε στην τότε Τσεχοσλοβακία.

Ανήσυχα κορίτσια, πέρα από το τραγούδι και τη μουσική, έκαναν και κάτι ακόμη. Οργάνωσαν έναν σύνδεσμο Ελλήνων εκεί, και τους μάθαιναν χορούς. Δικούς μας χορούς. Ώστε να μη χαθεί η ταυτότητα αυτών των ανθρώπων. Να έχουν μια επαφή με την Ελλάδα. Με το χορό το τραγούδι και τη γλώσσα. Γιατί στον σύνδεσμο αυτό, μάθαιναν στα παιδιά εκτός της μουσικής και την Ελληνική γλώσσα.

Όταν είπε ότι θα έρθει Ελλάδα, εκείνη εννοούσε την Αθήνα. Της πρότεινα να έρθει και στη Καβάλα με το συνεργείο για να παρουσιάσει και τα δικά μας μέρη. Το δέχθηκε με χαρά. Και έπιασα δουλειά. Ενημέρωσα τον περιφερειάρχη τουρισμού. Αμέσως πήρε τηλέφωνο. Μίλησαν και συμφώνησαν να έρθει και εδώ. Στη συνέχεια η Δημωφέλεια του Δήμου Καβάλας ανέλαβε τα διαδικαστικά. Από κοντά και η πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων, η κ. Π. Σαμαρά. Να οργανώσει το χορευτικό τμήμα και να δείξει τις παραδοσιακές στολές που υπάρχουν στις προθήκες του Λυκείου.

Στη Δημωφέλεια η κ. Μαρία Καραφυλλίδου οργάνωσε το πρόγραμμα. Στα ουζερί του Αγ. Νικολάου. Στη Παλιά Πόλη για λήψεις. Στο Φρούριο. Να δείξουμε τον κόσμο της Καβάλας. Τα στέκια μας. Τους δρόμους μας. Και μετά στους Φιλίππους για τα αξιοθέατά μας. Να δουν στην Ευρώπη τι θα πει Ελλάδα. Τι θα δουν όταν έρθουν οι Τσέχοι στη Καβάλα.

Άνθρωποι ακούραστοι και κοινωνικοί να βοηθήσουν το πενταμελές συνεργείο να κάνει τέλεια δουλειά. Πάντα με ένα χαμόγελο η Μαρία δίπλα τους. Τρεις μέρες φρόντισε τη κάθε λεπτομέρεια. Έδινε λύση σε ότι ζητούσαν. Απαντούσε σε κάθε απορία τους.

«Δε περιμέναμε τόση αγάπη και διάθεση για εξυπηρέτηση», εκμυστηρεύτηκε ένας από το συνεργείο.

Απλά μεταφέρω τις ευχαριστίες τους.

Καλημέρα σας.

Περισσότερα:

http://diskoryxeion.blogspot.com/2010/05/blog-post_23.html

Μας προστατεύει ο Θεός

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Wed, 28 Mar 2012 08:39:00 +0000

Σιγά μην άφηναν ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία. Σε λαϊκή της Θεσσαλονίκης πουλούσαν φασόλια Κίνας ως «φασόλια Πρεσπών». Που καμιά σχέση δεν είχαν με τα λεπτόφλουδα, νόστιμα, βραστερά φασόλια που παράγουμε στις Πρέσπες.

Ενας από τους καταναλωτές που είχε γνώση του φασολιού των Πρεσπών (ψιλόφλουδο και διαφορετικού χρώματος) έστειλε δείγμα του προϊόντος στον Αγροτικό Συνεταιρισμό Φασολοπαραγωγών Εθνικού Δρυμού Πρεσπών «ο Πελεκάνος» και η «ελληνοποίηση» δεν άργησε να αποκαλυφθεί. «Ο Συνεταιρισμός συνεργάζεται με ειδικό εργαστήριο στη Γερμανία που μπορεί να πιστοποιήσει αν το φασόλι είναι Πρεσπών ή όχι και στην προκειμένη περίπτωση προέκυψε ότι επρόκειτο για κινέζικο», ανέφερε ο πρόεδρος του Συνεταιρισμού κ. Ν. Στεργίου.

Το έχουμε στο DNA μας. Να εκμεταλλευόμαστε κάθε ευκαιρία. Γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει έλεγχος, δεν αφήνουμε τίποτα ανεκμετάλλευτο.

Χρόνια τώρα οι παραγωγοί των λαϊκών έβλεπαν πόσο πουλιέται το προϊόν τους στο μανάβικο, έβαζαν την ίδια ή λίγο ακριβότερη τιμή στη πραμάτεια τους.

Κάθε χρόνο γνώριμη η εικόνα των σταφυλοπαραγωγών, στην Εθνική οδό πάνω από το Ελαιοχώρι. Να πουλάνε τα σταφύλια στην ίδια τιμή με το μανάβικο. Στη παραλία να πουλάνε τα ροδάκινα ακριβότερα. «Πάρε ροδάκινα από δέντρο» διαλαλούσε πέρσι ένας!

Ο παραγωγός πάντα μπορούσε να πουλήσει φθηνότερα τη παραγωγή του. Κανείς δεν τον εμπόδισε να πουλήσει φθηνά. Χωρις να υπολογίζει το χονδρεμπορικό και λιανεμπορικό κέρδος. Που σε τελευταία ανάλυση πρέπει να υπάρχει για να διακινηθεί το εμπόρευμα. Στις στροφές του Αγίου Σίλα οι πατάτες Νευροκοπίου, χρόνια τώρα πουλιούνται 70 και 80 λεπτά το κιλό. Και ας μένουν απούλητες (όπως λένε) στο τόπο παραγωγής τους.

Γιατί το εμπόριο κερασιών πέρασε στους γύφτους; Γιατί πολύ απλά η συλλογή κερασιού έχει εργατικό. Και ο γύφτος πολλά χέρια της οικογένειας. Τους δίνουν όσο όσο, τη παραγωγή πάνω στο δένδρο οι παραγωγοί. Οι γύφτοι εκμεταλλεύονται την αστεία τιμή, βάζουν την οικογένεια να τα μαζέψει και νάτο το datsun στη παραλία να τα πουλάει 3 ευρώ το κιλό.

Έπρεπε να φτάσουμε οικονομικά στο πάτο για να σκεφτούμε πράγματα απλά. Για να φτάσουμε στο κίνημα της πατάτας και των όσπριων.

Οι λαϊκές αγορές υπάρχουν σε όλο τον κόσμο. Για να κατεβαίνουν οι παραγωγοί να πουλάνε τη παραγωγή τους. Εμείς μετατρέψαμε τις λαϊκές σε εμποροπανήγυρη όπου βρίσκεις από καλτσόν Κίνας μέχρι γυαλιά οράσεως. Από κομπινεζόν και μανταλάκια μέχρι παπούτσια και τανάλιες. Μετατρέψαμε τις άδειες των λαϊκών σε ψήφους στο χωριό.

Και στο ενδιάμεσο όλων αυτών των εμπόρων, βρίσκεις ελιές τουρσί και λαχανικά από πραγματικούς παραγωγούς. Που δε γυρίζουν κάθε μέρα σε διαφορετική λαική όπως οι έμποροι λαϊκών. Που ξέρεις ότι θα αγοράσεις ένα καθαρό προϊόν της περιοχής.

Κάποτε ένας τσαρλατάνος κομπογιαννίτης γιατρός κατόρθωσε να διοριστεί προσωπικός γιατρός του Βασιλιά. Το έγραψε γεμάτος καμάρι στη πινακίδα του ιατρείου του. «Ιατρός του Βασιλέως» Και ένας έγραψε από κάτω… «Ο Θεός σώζει τον Βασιλέα»

Ποιος ελέγχει ότι πουλιέται στις λαϊκές; Ο καλός Θεός που μας προστατεύει.

Μεγάλη η χάρη Του.

Καλημέρα σας.

Σημείωση. Στη τελευταία φωτογραφία βλέπετε μια λαική αγορά.

Σωστά μαντέψατε. Δεν είναι στην Ελλάδα.

Σεβασμός στο χώρο και στον υποψήφιο πελάτη.

Μια ευκαιρία στη κρίση

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Mon, 05 Mar 2012 08:49:00 +0000

Στα τέλη της δεκαετίας του 80 ο τότε πρωθυπουργός Α. Παπανδρέου, είχε κάνει μια πολύ σημαντική για τα ελληνικά δεδομένα, ανακοίνωση. Θα ερχόταν με αγωγό το φυσικό αέριο στην Ελλάδα. Το γεγονός χαιρετίστηκε ευνοϊκά και όπως ανακοινώθηκε θα έφτανε το φυσικό αέριο σε όλα τα σπίτια, ώστε να έχουμε μια φθηνότερη και πολύ πιο οικολογική ενέργεια.

Τα χρόνια πέρασαν και τέλος της δεκαετίας του 90 ο τότε πρωθυπουργός Κ. Σημίτης έφερε τον αγωγό από τον Προμαχώνα στη χώρα μας. Ένα τμήμα του διακλαδίστηκε προς Θράκη περνώντας από το Χαλκερό (όπου δημιουργήθηκε σταθμός) δόθηκε αέριο στη ΒΦΛ και συνέχισε ο αγωγός για να τροφοδοτήσει το εργοστάσιο της ΔΕΗ στη Κομοτηνή.

Πέραν αυτού, ουδέν. Χρόνια τώρα περιμένουμε στα σπίτια μας το φυσικό αέριο. Μια εταιρεία που θα αναλάμβανε να το εγκαταστήσει στις πόλεις Σέρρες, Δράμα και Καβάλα, δεν μάθαμε τι έγινε. Ούτε ποτέ διαβάσαμε έστω στις προεκλογικές υποσχέσεις κάτι σχετικό για ένα τόσο σοβαρό θέμα.

Η Καβάλα έχει δύσκολο υπέδαφος, γι’αυτό και στην εταιρεία που θα είχε την ευθύνη κατασκευής του έργου θα διδόταν παράλληλα η Δράμα και οι Σέρρες όπου το υπέδαφός τους έχει μεγάλη ευκολία ανάπτυξης των δικτύων αυτών.

Αυξήθηκε η μόλυνση στο περιβάλλον, επειδή όλο και περισσότεροι καίνε καυσόξυλα, λένε οι οικολόγοι. Τόσους αιώνες με καυσόξυλα ζεσταινόταν ο κόσμος. Αφού βρώμισε με χημικά απόβλητα ο αέρα μας, η κάπνα από τα καυσόξυλα τους ενόχλησε.

Θέλουμε έργα ανάπτυξης. Θέλουμε θέσεις εργασίας. Γιατί δε ξεκινάει σε επίπεδο Περιφέρειας μια πρόσκληση ενδιαφερομένων ώστε να αποκτήσει όλη η Περιφέρειά μας το φυσικό αέριο στις πόλεις της;

Η Ένωση Δήμων στη περιοχή μας γιατί δε ξεκινάει μια πρωτοβουλία αναζήτησης αναδόχων του έργου, που θα ανακουφίσει οικονομικά τα νοικοκυριά;

Μεγάλο έργο πνοής που θα δώσει δουλειά σε κόσμο. Που θα δώσει δουλειά σε εγκαταστάτες υδραυλικούς. Ανάπτυξη στις μικρές βιομηχανίες και βιοτεχνίες της Αν. Μακεδονίας και Θράκης. Που θα μπορέσουν να δημιουργηθούν θερμοκηπιακές μονάδες παραγωγής λαχανικών με φθηνό κόστος θέρμανσης. Που θα περάσουμε από το φάσμα της κοινόχρηστης θέρμανσης στην ατομική.

Παράλληλα θα ελαχιστοποιηθεί το λαθρεμπόριο καυσίμων και δε θα χάνει το κράτος φόρους.

Το φυσικό αέριο σε όλη την Ευρώπη είναι το βασικό ενεργειακό εργαλείο σε κάθε χώρο. Σε τελική φάση ολοκλήρωσης μπήκε το έργο επέκτασης φυσικού αερίου (από τη ΔΕΠΑ ΑΕ) στη Πελοπόννησο μετά την υπογραφή έγκρισης των περιβαλλοντικών όρων από τον Γενικό Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου-Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου κ. Τάσο Αποστολόπουλο.
Σκοπός του έργου είναι η τροφοδότηση με φυσικό αέριο των αστικών και βιοτεχνικών καταναλωτών της ευρύτερης περιοχής του Δήμου Λουτρακίου – Αγίων Θεοδώρων.

Εδώ τι περιμένουμε; Η ανάπτυξη του φυσικού αερίου είναι μια ευκαιρία στη κρίση.

Ο Άρης Γιαννακίδης είναι ένας δραστήριος Περιφερειάρχης. Τι σκέφτεται για το θέμα αυτό;

Οι Δήμαρχοι της περιοχής μας θα το θέσουν σε κάποια συζήτηση στη Περιφέρεια; Σε κάποια διαβούλευση;

Τουλάχιστον σήμερα που η οικονομική κρίση χτυπάει τις πόρτες μας, το φυσικό αέριο το έχουμε ανάγκη.

Καλημέρα σας.

Ο Μεσσιανισμός

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Sat, 18 Feb 2012 10:39:00 +0000

Ο κύριος Λουκάς Παπαδήμος είναι ένας άγνωστος Έλληνας. Έγινε γνωστός μερικά 24ωρα πριν αναλάβει την πρωθυπουργία. Όχι εξαιτίας της πρότασης στο πρόσωπό του, όσο της πίστης που είχαν διάφοροι, πως αυτός είναι ο σωστός. Αυτή η πίστη εξπλώθηκε με δεκάδες δημοσιεύματα που τον εμφάνισαν σχεδόν ως Μεσσία. Ο κατάλληλος άνθρωπος, στην κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή.
Δεν γνωρίζω τι κάνει τον κύριο Παπαδήμο τόσο κατάλληλο. Αν είναι τα πτυχία του, τότε να θυμίσω πως όλοι όσοι επιστημονικά μας οδήγησαν στην καταστροφή, το έκαναν με αρκετά πτυχία. Χάρβαρντ, London School of Economics, Καίμπτριτζ, Ταφτς και ούτω καθ εξής. Τι κάνει λοιπόν τόσο κατάλληλο έναν άνθρωπο που δεν βγήκε από καμιά πολιτική διαδικασία, καμιά κοινωνική τριβή αλλά από τον συγχρωτισμό κάποιων σαλονιών, τραπεζών και υπερατλαντικών πτήσεων; Ίσως αυτό ακριβώς λένε κάποιοι, το γεγονός ότι είναι έξω από το πολιτικό σύστημα.
Ο κύριος Παπαδήμος, αν και μη πολιτικός, δεν είναι έξω από το πολιτικό σύστημα. Είναι εντός του και το υπηρέτησε εκ των πραγμάτων μέσα από τη σύγχρονη διασύνδεσή του με την οικονομία. Οι αγορές καθόριζαν πολιτική. Και ο κύριος Παπαδήμος ήταν στην κορυφή τους.
Τι σημαίνει όμως αυτός ο Μεσσιανισμός που αναπτύχθηκε στο πρόσωπο του νέου πρωθυπουργού; Συμφέροντα, λένε ήδη κάποιοι. Ας μην κάνουμε δίκη προθέσεων. Μπορεί ακόμη και αν δεν αποδειχθεί ένας καλός πρωθυπουργός, να δώσει τη δυνατότητα για τον απεγκλωβισμό του πολιτικού συστήματος από τους συνήθεις ύποπτους που το καθορίζουν.
Το θέμα ωστόσο δεν είναι ο Λουκάς Παπαδήμος, αλλά ο Μεσσιανισμός που δημιουργείται γύρω από το πρόσωπό του. Η Ελλάδα έχει πληρώσει ακριβά τους σωτήρες. Σε μια σοκαρισμένη κοινωνία, που πιστεύει μάλιστα πως η Δημοκρατία την ξεγέλασε, η εμφάνιση ενός σωτήρα με καλές προθέσεις που προβάλλεται από τα κόμματα, φαίνεται μια ιδανική λύση. Η κοινωνία ανταλλάσει αυτόματα τον προβληματισμό της, την κρίση της με μια προτεινόμενη και κοινά αποδεκτά λύση. Ο Μεσσίας που προέρχεται από τους “επίλεκτους” απαλάσσει από τις ενοχές μιας αντιδημοκρατικής επιβολής. Τον προτείνουν άλλωστε τα κόμματα, επιστήμονες, επιφανείς προσωπικότητες.
Ο Μεσσιανισμός όμως είναι φτιαγμένος με τα ίδια υλικά μιας αντιδημοκρατικής λύσης. Στην περίπτωση της δικτατορίας όλα επιβάλλονται. Στον Μεσσιανισμό όλα φαίνονται αναγκαία. Και στις δύο περιπτώσεις η κοινωνία παρακολουθεί, χάνει την κρίση της και μπορεί και τη συνείδησή της.
Ο κύριος Παπαδήμος έχει ήδη τεράστια ποσοστά δημοφιλίας. Πώς συνέβη αυτό για ένα εντελώς άγνωστο πρόσωπο; Το άγνωστος σημαίνει και άφθαρτος. Θεωρητικά, στα μάτια του κόσμου δεν έχει σχέση με το πολιτικό σύστημα που θέλει να αποτάξει. Ας είμαστε όμως ρεαλιστές. Ο κύριος Παπαδήμος θα ήταν ένας συμπαθής άγνωστος, αν δεν γινόταν “βίαια” γνωστός μέσα από μια επικοινωνιακή επίθεση των διαμορφωτών της κοινής γνώμης.
Η Ελλάδα έφτασε εδώ που έφτασε, γιατί η Δημοκρατία της λειτούργησε με διαπλοκή, ατιμωρησία, διαφθορά,εξαπάτηση. Αν κάτι χρειάζεται, είναι να λειτουργήσει σωστά αυτή ακριβώς η Δημοκρατία. Όχι να χειροκροτηθούν Μεσσίες.
Η αντικειμενικότητα της αλήθειας του καθενός δοκιμάζεται από την πράξη. Αυτό ισχύει και για τον Λουκά Παπαδήμο. Όσο πιο γρήγορα βγάλει τον μανδύα του Μεσσία, τόσο πιο πιθανό είναι να γίνει ένας άνθρωπος που θα βοηθήσει τη χώρα. Δεν έχουμε ανάγκη από Μεσσίες. Από Δημοκρατία μόνο. Αληθινή.

Αναδημοσίευση από το http://www.koutipandoras.gr/?p=11734

Η άρχουσα τάξη και η βόμβα του ασφαλιστικού

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Sat, 18 Feb 2012 07:22:00 +0000

Η άρχουσα τάξη και η βόμβα του ασφαλιστικού

Του Γιώργου Καισάριου

Αλήθεια αγαπητέ αναγνώστη, ποια νομίζετε ότι είναι η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα; Όχι δεν οι δημόσιοι υπάλληλη, δεν είναι ο Ψωμιάδης της ΑΕΚ, ούτε ο Βαρδινογιάννης, Κόκαλης και Μπόμπολας. Η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα είναι όλοι αυτοί που πληρώνονται πολύ περισσότερα αναλογικά από ότι έχουν δώσει και είναι αυτοί που απολαμβάνουν τα πάντα εις βάρους αυτών που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα. Είναι η τάξη αυτή που όλα τα θέλει και συνήθως τα παίρνει, χωρίς να θέλει να δώσει κάτι. Είναι η κοινωνική τάξη που αποτελεί ίσως την μεγαλύτερη ομάδα ψηφοφόρων, κάτι που οι γραφειοκράτες δεν μπορούν να αγνοήσουν. Η άρχουσα τάξη της Ελλάδος είναι οι συνταξιούχοι.
Βέβαια δεν είναι όλοι οι συνταξιούχοι προνομιούχοι…απλά η μεγαλύτερη μερίδα αυτών. Και προτού βιαστείτε να διαφωνήστε με τον συλλογισμού που θα αναπτύξω σε αυτό το άρθρο, θα παρακαλούσα να διαβάστε προσεκτικά αυτά που έχω να πω, και μετά μπορείτε να διαφωνήστε.
Σε αυτή την ανάλυση θα προσπαθήσω να ρίξω λίγο φως στο επίμαχο θέμα που κανένας δεν θέλει να συζητήσει, να αγγίξει και βέβαια να φτιάξει. Οι λόγοι που όλοι οι πολιτικοί της χώρας δεν θέλουν να κάνουν κάτι είναι διότι υπάρχει αδιέξοδο στο θέμα. Το πολιτικό κόστος είναι πολύ μεγάλο για να μπορεί το σύστημα να φτιάξει. Δεν είναι καθόλου εύκολο μετά από τόσα χρόνια σπάταλης και ψέματα να φτιαχτούν τα πράγματα σε μια νύχτα. Θέλει ανάλογη θυσία και ειλικρίνεια για να μπορεί να ανατραπεί η κακή κατάσταση του συνταξιοδοτικού συστήματος της χώρας. Ας αρχίσουμε με ορισμένα κύρια χαρακτηριστικά του συνταξιοδοτικού μας σύστημα;
—-Πολύ γενναιόδωρες συντάξεις σε σχέση με τις εισφορές που πληρώθηκαν – ειδικά πριν το 1993
—-Το σύστημα επιβαρύνετε ραγδαία από την δυσανάλογη γήρανση του πληθυσμού
—-Loose eligibility requirements – οι προϋποθέσεις για συνταξιοδότηση είναι πολύ εύκολες ειδικά για την περίοδο 1987-1995. Ειδικά για αυτή την κατηγορία συντάξεων, οι πληρωμές είναι κατά πολύ μεγαλύτερες από τις όποιες εισφορές που έχουν καταβληθεί.
—-Η πολύ φτωχή μηχανογραφική οργάνωση των ταμείων.
—-Οι υποχρεώσεις των ταμείων υπολογίζονται συντηρητικά στο 200% του ΑΕΠ
—-Μέχρι και το 1989, οι καταθέσεις των ταμείων είχαν αρνητική απόδοση. Με άλλα λόγια, ο τόκος που έπαιρναν οι κατέθεσες των ταμείων ήταν πολύ χαμηλότερος από τον τόκο της αγοράς [πράγμα που γινόταν για πολλά χρόνια και είχε σαν αποτέλεσμα να χειροτερέψουν κατά πολύ όλα σχεδόν τα ταμεία]
—-Πολλά ταμεία. Το Ελληνικό σύστημα χαρακτηρίζετε από πολύ περισσότερα ταμεία από ότι στις άλλες χώρες
—-Μέχρι πρόσφατα - και με σκοπό να καταπολεμηθεί η ανεργία - το κράτος έδινε κίνητρα σύνταξης σε αυτούς θέλανε να συνταξιοδοτηθούν πρόωρα.
—-Το Ελληνικό συνταξιοδοτικό σύστημα είναι το μοναδικό σύστημα στο κόσμο [σύμφωνα και με τον κύριο διοικητή του ΙΚΑ] που παρέχει σύνταξη και ιατρική περίθαλψη σαν πακέτο. Αυτά θα έπρεπε να είναι δυο διαφορετικά πράγματα και να διαχειρίζονται από διαφορετικούς φορείς. Ειδικά δε το κομμάτι της περίθαλψης, θα έπρεπε να το είχε αναλάβει ο ιδιωτικός τομέας.
—-Συντάξεις λαμβάνονται από πολλούς που ίσως δε τις δικαιούνται, η έχουν πεθάνει.
—-Ειδικά στην περίπτωση των δημοσίων υπαλλήλων - και των συνταξιούχων των μέχρι πρότινος δημοσίων επιχειρήσεων – υπάρχει και το εφάπαξ, που ανεβάζει ακόμα πιο πολύ τις συντάξεις σε αυτή τη κατηγορία.
—-Το Ελληνικό σύστημα χαρακτηρίζεται από άπειρους φόρους προς τρίτους, πολλούς από τους οποίους πάνε προς τα ανάλογα επαγγελματικά ταμεία. Για παράδειγμα, μέχρι και το 1998, το 6.5% του κόστους των φαρμάκων πήγαινε για το ταμείο των ιατρών. Πράγμα βέβαια που επιβαρύνει όλους τους υπόλοιπους - αντί δηλαδή οι γιατροί να πληρώνουν από την τσέπη τους, τα πληρώνουν όλοι οι άλλοι.
—-Ειδικά στην περίπτωση του δημοσίου, η σύνταξη υπολογίζεται με βάση τις αποδοχές του τελευταίου μήνα [η κάτι παρόμοιο] και όχι τις εισφορές που δόθηκαν και την επενδυτική απόδοση αυτών.
—-Στην Ελλάδα μπορεί κανείς να συνταξιοδοτείται από πολλαπλά ταμεία – ανεβάζοντας ακόμα πιο πολύ τις συντάξεις.
Τα διάφορα είδη των συνταξιοδοτικών συστημάτων
Υπάρχουν δύο είδη συνταξιοδοτικά συστήματα. Αν και υπάρχουν πολλές παραλλαγές γύρο από τα δυο συστήματα, ουσιαστικά είναι δυο. Αυτά είναι τα Funded Systems [κεφαλαιοποιητικά] και τα Pay as you go [όπου οι συντάξεις υπολογίζονται όχι με βάση των εισφορών και την απόδοση αυτών]
Στην περίπτωση του κεφαλαιοποιητικού συστήματος, ο εισφορές που πληρώνονται όταν ο δικαιούχος συνταξιοδοτηθεί, έχουν σχέση με τις εισφορές που έχουν καταβληθεί και την απόδοση αυτών. Σε αυτή την περίπτωση, η σύνταξη που λαμβάνεται είναι ουσιαστικά η απόδοση που έχει το συνολικό ποσό που έχει καταβληθεί με τα χρόνια. Αν δηλαδή το συνολικό πόσο που έχει συσσωρευτεί από έναν εργαζόμενο είναι €150.000 και ο τόκος είναι 6%, τότε όπως καταλαβαίνεται η σύνταξη εκείνης της χρονιάς βγαίνει σε € 9.000 τον χρόνο. Η εξίσωση βέβαια δεν είναι τόσο απλή, απλά σας δίνω να καταλάβετε περίπου πως υπολογίζετε η σύνταξη με βάση την κεφαλαιακή επάρκεια του συστήματος.
Στην Ελληνική περίπτωση έχουμε το pay-as-you-go σύστημα. Σε αυτή την περίπτωση το συνταξιοδοτικό σύστημα δεν βασίζετε σε αποταμιεύσεις. Σαν αποτέλεσμα, το σύστημα εξ ορισμού δεν είναι αποταμιευτικού χαρακτήρα. Οι συντάξεις που πληρώνονται έχουν σχέση με τον αριθμό των εργαζομένων που πληρώνουν εισφορές και όχι με τις αποταμιεύσεις που έχουν κάνει οι εργαζόμενοι. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που τα Ελληνικά ταμεία έχουν τα χαμηλότερα περιουσιακά στοιχεία από οποιαδήποτε άλλη χώρα του ΟΟΣΑ … 9% του ΑΕΠ.
Σύμφωνα με το μοντέλο αυτό, οι συντάξεις που πληρώνονται έχουν σχέση με τις εισφορές που μπαίνουν στο σύστημα. Όσο υπάρχουν εργαζόμενοι που συνεισφέρουν στα ταμεία, θα υπάρχουν και συντάξεις. Όσο περισσότεροι συνεφέρουν, τόσο πιο πολλά λεφτά μπορούν να δοθούν. Όσο πιο λίγοι συνεισφέρουν τόσο λιγότερα παράγει το σύστημα προς πληρωμή. Υπάρχουν διάφορες εξισώσεις για να μπορεί να λειτουργεί το σύστημα. Όλες όμως εξαρτώνται από την διατήρηση ορισμένων ισορροπιών. Στην περίπτωση της Ελλάδος, οι ισορροπίες έχουν ανατραπεί τώρα και πολλά χρόνια.
Το πρόβλημα με το μοντέλο είναι ότι επειδή δεν βασίζεται σε αποταμιεύσεις, οι συντάξεις που πληρώνονται εξαρτώνται από αυτούς που δουλεύουν και συνεισφέρουν. Όπως είπαμε, το σύστημα δεν λογαριάζει τι έχει πληρώσει ο καθένας, βασίζεται σε αυτά που συνεισφέρουν οι τωρινοί εργαζόμενοι. Όταν αυτοί που συνεισφέρουν λιγοστέψουν, τότε και τα προς διάθεση κεφάλαια γίνονται λιγότερα. Με λίγα λόγια δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ.
Όπως είπαμε το Funded Pension Plan [κεφαλαιοποιητικό σύστημα] δεν εξαρτάται από τις τωρινές εισφορές. Ακόμα δηλαδή και αν όλοι σταματήσουν να δουλεύουν και σταματήσουν οι εισφορές, λεφτά υπάρχουν για να πληρώσουν τις συντάξεις διότι το σύστημα τις έχει αποταμιεύσει και είναι προς διάθεση. Όπως καταλαβαίνετε, ένα τέτοιο σύστημα δεν επηρεάζεται από πληθυσμιακές μεταβολές. Το σύστημα που έχουμε όμως στην Ελλάδα δεν είναι έτσι. Επειδή το σύστημα δεν είναι αποταμιευτικό, θα πρέπει να εισέρχονται εισφορές στο σύστημα για να μπορούν να δίδονται συντάξεις.
Το πρόβλημα το Ελληνικό [το οποίο είναι και μοναδικό – υπάρχουν άπειρες μελέτες από πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο για την περίπτωση μας στο τι δεν θα πρέπει να κάνουν οι συνταξιοδοτικοί φορείς] είναι ότι:
—-Ο πληθυσμός αρχίζει και γερνάει – υπάρχουν λιγότεροι που συνεισφέρουν και περισσότεροι που θέλουν σύνταξη
—-Το σύστημα είναι πολύ γενναιόδωρο
—-Η σπάταλη, η διαφθορά και η κακοδιαχείριση το έχουν κάνει ακόμα πιο αδύναμο
Άρα γεννάται το ερώτημα πως μεταπηδάει κανείς από ένα Pay as you go σύστημα σε ένα Funded σύστημα. Το πρόβλημα που υπάρχει για να γίνει κάτι τέτοιο είναι ποιος θα αναλάβει το τεράστιο κόστος του να πληρώνει συντάξεις σε τωρινούς δικαιούχους, μέχρι να είναι δυνατόν οι τωρινοί εργαζόμενοι να πάρουν την σύνταξη τους με το καινούργιο κεφαλοποιοιτικό σύστημα. Η απάντηση είναι ότι δεν είναι δυνατόν χωρίς τεράστιες θυσίες και τεράστιο πολιτικό κόστος.
Οι προτεινόμενες λύσεις είναι:
—-Πλαφόν ανώτατης σύνταξης τα € 800 το μήνα [όσο περίπου είναι ο μέσος όρος στις ΗΠΑ – και πάλι τα θεωρό πολλά]
—-Κατάργηση όλων των συντάξεων όταν ο συνταξιούχος έχει άλλα έσοδα, η είναι πλούσιος [δεν νομίζω ότι ο κύριος Βαρδινογιάννης θα έχει αντίρρηση]
—-Σύνταξη μόνο από ένα ταμείο – όχι πολλαπλές συντάξεις.
—-Κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, αφού το βουλευτιλίκι μας λένε είναι λειτούργημα.
—-Ενοποιήσει όλων των ταμείων σε ένα.
—-Κατάργηση κάθε φόρο προς τρίτους που σχετίζονται με συντάξεις
—-Μείωση κατά 50% στις εισφορές και σταδιακή αντικατάσταση αυτών σε ένα κεφαλοποιοιτικό σύστημα.
—-Χορήγηση σύνταξης μόνο από τα 65 και πάνω, άσχετα αν πληροί κάποιος τις προϋποθέσεις
Προβλήματα που προκύπτουν
Όπως προκύπτει, για το 2000 οι παροχές του κράτους προς τις συντάξεις αντιπροσώπευαν το 12,6% του AEΠ, ενώ το ενώ το 2030 εκτινάσσεται στα 19,6% και το 2050 στο 29,8%. Για να σας δώσω να καταλάβετε τι σημαίνει αυτό, το 2050 σχεδόν το 1 στα τρία ευρω που θα παράγει η εθνική οικονομία θα πηγαίνει για συντάξεις. Αντιθέτως οι στρατιωτικές δαπάνες είναι μόνο το 5% σχεδόν του ΑΕΠ.
Όπως καταλάβετε αυτό δεν είναι δυνατόν να διατηρηθεί. Κάτι και κάποιος θα πρέπει να δώσει. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι δεν υπάρχουν αυτά λεφτά, αλλά και ότι δημιουργούνται προβλήματα και δυσλειτουργίες στην ευρύτερη οικονομία.
Στην Ελλάδα δυστυχώς επιδοτείται κανείς να μην κάνει τίποτα. Το όλο σύστημα είναι φτιαγμένο γύρο από μονοπωλιακές αντιλήψεις. Το σύστημα αποθαρρύνει το ρίσκο και την επιχειρηματικότητα. Ένας παράγοντας που έχει συμβάλει σε αυτό [εκτός βέβαια από το ίδιο το κράτος] είναι και το ασφαλιστικό.
Η Ελλάδα όπως ξέρουμε χάνει ανταγωνιστική ικανότητα συνέχεια. Αυτό είναι πολύ απλό να το δει κανείς από την μείωση των εξαγωγών. Οι εξαγωγές μειώνονται όχι μόνο επειδή τα Ελληνικά προϊόντα δεν είναι ανταγωνιστικά, αλλά και επειδή παραγωγικές επιχειρήσεις φεύγουν και αρχίζουν την παραγωγή σε άλλες χώρες. Ειδικά το δεύτερο, εκτιμώ ότι μόλις έχει αρχίσει και μάλλον στα επόμενα χρόνια θα δούμε μια μαζική φυγή εξόδου παραγωγικών επιχειρήσεων από τη χώρα.
Ένας από τους λόγους που φεύγουν είναι το πολύ μεγάλο εργατικό κόστος. Μπορεί να έχετε διαβάσει ότι ο μέσος Έλληνας αμείβεται κατά 70% περίπου του κοινοτικού μέσου όρου. Αυτό δυστυχώς είναι μόνο η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι όταν κοιτάει κάποιος το μέσο κόστος ανά εργαζόμενο, τότε αυτό αυξάνεται κατά πολύ.
Για όσους δεν το ξέρετε, το επιπλέον κόστος για το συνταξιοδοτικό ταμείο είναι ένας επιπλέον μισθός. Ένας εργαζόμενος που εισπράττει καθαρά € 1000 τον μήνα κοστίζει επιπλέον άλλα τόσα στον εργοδότη. Η Ελλάδα έχει τα μεγαλύτερα Payroll taxes μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ. Άρα ένας εργαζόμενος που παίρνει € 1000 κοστίζει περίπου € 2000 στον εργοδότη. Άρα ναι μεν ο μέσος Έλληνας έχει μόνο το 70% περίπου του μέσου κοινοτικού όρου, αλλά όταν κοιτάξουμε από την πλευρά του κόστους στον εργοδότη, αυτό είναι πάνω από τον μέσο όρο.
Άρα τα υψηλά συνταξιοδοτικά κόστη δεν επιβαρύνουν μόνο τις επιχειρήσεις, αλλά έχουν και κόστος στις αποδοχές των εργαζόμενων. Δεν υπάρχει περίπτωση ο μέσος Έλληνας να φτάσει το μέσο ευρωπαϊκό επίπεδο αποδοχών αν δεν μειωθούν δραματικά οι συνταξιοδοτικές εισφορές. And you can take that one to the BANK.
Ποιος πρέπει να πληρώσει
Δυστυχώς ερχόμαστε στο επίμαχο θέμα του ποιος πρέπει να αναλάβει το τεράστιο κόστος - όχι μόνο των μελλοντικών συντάξεων αλλά ποιος θα κλεισθεί να πληρώσει για να μεταπηδήσουμε σε ένα κεφαλοποιοιτικό σύστημα ασφάλισης.
Κατά τη γνώμη μου πρέπει να πληρώσουν αυτοί που κυρίως έχουν την ευθύνη. Και αυτοί που έχουν την ευθύνη δεν είναι μόνο οι πολιτικοί που έχουν καταστρέψει το σύστημα τόσα χρόνια, αλλά και οι τωρινοί συνταξιούχοι…που ευθύνονται για την κατάντια αυτής της χώρας. Διότι αυτοί είναι που ψηφίζουν τις τωρινές πολιτικές δυνάμεις 40 χρόνια τώρα και αυτοί είναι ο κύριος λόγος που έχουμε ένα κράτος διαφθοράς, αρπαχτείς και απάτης.
Η συναλλαγή η διαφθορά και η διαπλοκή είναι έννοιες που έχουν τελειοποιεί τα τελευταία χρόνια. Προσωπικά δεν θυμάμαι να άκουγα αυτούς τους όρους όταν ήμουν μικρός. Ναι μεν υπήρχε και τότε η διαφθορά αλλά όχι στο επίπεδο που είναι σήμερα. Σήμερα η διαφθορά είναι και δεδομένη και αποδεκτή.
Δεν είναι δυνατόν να επιβαρυνθεί η επόμενη γενεά Ελλήνων με τα βάρη του συνταξιοδοτικού συστήματος όταν δεν φταίνε σε τίποτα. Και δεν είναι δυνατόν πολλοί συνταξιούχοι να απολαμβάνουν πλουσιοπάροχες συντάξεις όταν υπάρχει τόση ανεργία και αβεβαιότητα στη χώρα μας.
Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι αν δεν μειωθούν οι συντάξεις, αυτή η χώρα θα υποστεί αργό και επώδυνο οικονομικό μαρασμό. Και τούτο διότι, τεράστια ποσά από τον προϋπολογισμό αλλά και από τους ίδιους τους εργαζόμενους πάνε για την πληρωμή συντάξεων. Ήδη τα κονδύλια για συντάξεις είναι 2.5 φορές περισσότερο από τις αμυντικές δαπάνες. Αυτό δεν είναι δυνατόν να διατηρηθεί. Ο πρωθυπουργός ήδη έχει πει ότι θα εκδοθούν ομολογίες για να πληρωθούν οι μελλοντικές συντάξεις. Αυτό δεν είναι λύση.
Ο κρατικός προϋπολογισμός δεν είναι δυνατόν να αναλάβει την πληρωμή συντάξεων. Και ούτε είναι λύση η μονιμοποίηση των αλλοδαπών. Επειδή το σύστημα δεν είναι βιώσιμο, οι αλλοδαποί απλά θα το επιβαρύνουν στο μέλλον. Οι γραφειοκράτες ελπίζουν σε αυτούς διότι ενδέχεται να μπουν ορισμένα ψίχουλα στο σύστημα και να τους δώσει λίγο χρόνο. Το σύστημα όμως θα παραμείνει μη βιώσιμο, χρειάζεται ριζική αλλαγή.
Βέβαια οι γραφειοκράτες αυτή της χώρας ποσώς τους ενδιαφέρει να φτιάξουν το σύστημα. Δεν τους ενδιαφέρει να σας πουν την αλήθεια. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να διατηρηθεί το υπάρχον σύστημα και τα προνόμια τους. Κανένας δεν θέλει να πει στο λαό την αλήθεια. Και το χειρότερο από όλα είναι ότι ο λαός δεν θέλει να ακούσει την αλήθεια. Δεν μπορεί να δεχτεί ότι οι πολιτικοί που ψηφίζει τόσα χρόνια έχουν καταστρέψει τις συντάξεις του, και ότι όσα έχουν πληρώσει τόσα χρόνια δεν υπάρχουν. Δυστυχώς ο λαός αυτός θα πρέπει να πάρει ορισμένες κρίσιμες αποφάσεις, και όπως και να το δει κανείς, η έκβαση των αποφάσεων δεν είναι υπέρ του.
Όταν μιλάω με ανθρώπους και τους λέω ότι οι συντάξεις θα πρέπει να περικοπούν κατά πολύ η απάντηση που συνήθως παίρνω είναι ότι «ας τα δώσουν αυτοί που τα φάγανε» η «λεφτά υπάρχουν, απλά δεν τα δίνουν» επίσης, «δεν με ενδιαφέρει, ας τα γεννήσουν» Με λίγα λόγια ο Ελληνικός λαός δεν είναι έτοιμος να αποδεχτεί ότι το συνταξιοδοτικό του σύστημα είναι στα πρόθυρα της καταστροφής. Και να του το εξηγήσεις, δεν θέλει να το ακούει. Όχι μόνο αυτό, αλλά δεν δέχεται ότι οι συντάξεις που παίρνει είναι υπέρογκες σε σχέση με αυτά που έχει πληρώσει αλλά και σε σχέση με αναλογικές συντάξεις σε άλλες χώρες.
Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι:
—-Η χώρα δεν έχει και δεν μπορεί να θυσιάζει τα πάντα για να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των συνταξιούχων
—-Τα ταμεία δεν έχουν λεφτά, και βασίζονται στις σημερινές εισφορές για να πληρώσουν συντάξεις. Όταν λιγοστέψουν αυτοί που συνεισφέρουν, το σύστημα καταρρέει – ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ
—-Οι πολιτικοί σας λένε ψέματα. Και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η ψήφο σας. Κανένα έντυπο επίσης δεν λέει την αλήθεια. Παρόλο που πολλά έντυπα πράγματι παρουσιάζουν την πολύ κακή κατάσταση, εντούτοις κανένας δεν έχει αναλύσει το όλο θέμα λέγοντας ακριβώς τι σημαίνουν αυτό που παρουσιάζονται.
—-Δεν είναι δυνατόν να υποθηκεύσουμε το μέλλον αυτής της γενεάς και της επόμενης για να παίρνουν ορισμένοι € 2000 τον μήνα σύνταξη. Τα λεφτά που δίδονται για συντάξεις είναι υπέρογκα, και θα ανέβουν ακόμα πιο πολύ στο μέλλον αν δεν φτιαχτεί το σύστημα.
—-Οι λύσεις που παρουσιάζονται δεν είναι λύσεις, είναι ένα πολύ κακό μπάλωμα.
—-Ο ασφαλιστικό είναι μεταξύ των κυριοτέρων αιτιών που η χώρα δεν είναι ανταγωνιστική. Αν δεν αλλάξει κάτι, στα επόμενα χρόνια θα φύγουν και οι λιγοστές επιχειρήσεις που ακόμα υπάρχουν.
———————————————————-
Πόσο καιρό ακόμα πριν καταρρεύσουμε; Δεν ξέρω, ίσως 5 χρόνια ίσως πιο πολλά. Το θέμα δεν είναι να μην καταρρεύσει το σύστημα [διότι θα το μπαλώνουν με τσίχλα] αλλά πως θα μπορούσε να φτιαχτεί για να είναι ανταγωνιστική η οικονομία και οι επιχειρήσεις.
Και δεν είναι μόνο το δημόσιο που έχει το πρόβλημα. Μου έχει ψιθυριστεί τώρα από καιρό [το έχω γράψει και παλαιοτέρα] ότι οι υποχρεώσεις των τραπεζών προς τα ταμεία είναι περίπου € 3 δις (αυτό βέβαια σήμερα έχει αναθεωρηθεί πάνω από €6 δις). Βάλτε τα κάτω και υπολογίστε με αυτές τις υποχρεώσεις πόσο αξίζουν οι τράπεζες. Δεν είναι μόνο η μείωση κερδών που τις έχουν χτυπήσει
Δυστυχώς όλες δυνατές λύσεις είναι κατά των συνταξιούχων. Δυστυχώς όμως, όχι αυτών που παίρνουν σύνταξη σήμερα [και που έχουν την ευθύνη], αλλά αυτών που δεν έχουν πάρει ακόμα. Οι σημερινοί πολιτικοί αλλά και εσείς οι πολίτες έχετε την ευθύνη της κατάστασης. Αν δεν αλλάξει κάτι, τα πράγματα θα εξελιχθούν πολύ άσχημα στο άμεσο μέλλον. Δυστυχώς αυτοί που έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη είναι αυτοί που παίρνουν τα πιο πολλά. Και δυστυχώς δεν βλέπω κανέναν να ανησυχεί η να στεναχωριέται. Το μόνο που βλέπω είναι όλοι να ζητάνε πιο πολλά χωρίς να σκέφτονται από πού θα βγουν. Να σας υπενθυμίσω ότι η τωρινή κυβέρνηση δεν έχει το όπλου της καταστροφής του νομίσματος που είχε πριν μερικά χρόνια.
Δεν είναι δυνατόν ένας νέος που θέλει να αρχίσει την ζωή του να παίρνει λιγότερο από έναν συνταξιούχο. Αυτό δεν γίνετε πουθενά σε όλο τον κόσμο. Ειδικά δε αν δεν ύπαρχου λεφτά – διότι αν υπήρχαν δεν έχω κανένα πρόβλημα, δεν υπάρχουν όμως…το ταμείο είναι μείων.
Η Ελλάδα είναι ίσως η μοναδική χώρα στον κόσμο όπου τα συμφέροντα των συνταξιούχων είναι πάνω από τα συμφέροντα όχι μόνο των νέων, αλλά και του συνόλου της χώρας. Διαδραματίζετε το μεγαλύτερο οικονομικό έγκλημα και κανείς δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη να πει στον κόσμο την αλήθεια . Κανείς δεν τολμά να πει στους συνταξιούχους ότι πρέπει να μειωθούν οι συντάξεις [και δεν εννοώ για αυτούς που παίρνουν 200-300 ευρώ].
Υπάρχουν βουλευτές που παίρνουν πολλαπλές συντάξεις και την αποζημίωση τους και κανείς δεν μιλάει. Ενώ όλοι ρωτάνε πως μπορεί ένα συνταξιούχος να ζήσει με λιγότερο από € 500 σύνταξη - κανείς δεν ρωτάει πως ένα νεαρό ζευγάρι μπορεί να αρχίσει τη ζωή του με τα ίδια λεφτά. Πως δηλαδή να αγοράσει σπίτι, να μεγαλώσει παιδιά και όλα αυτά που απαιτούνται σε αυτή τη ζωή. Άλλωστε για αυτό τον λόγο κανείς δεν κάνει παιδιά σε αυτό τον τόπο.

Αναδημοσίευση από το http://www.market-talk.net/index.php/id/3373

Εμείς και οι Γερμανοί

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Thu, 09 Feb 2012 11:36:00 +0000

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ!!!!

Χωρίς μνησικακία!!!

Αλλά απλά, γιατί ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ποιοι είμαστε & πώς πρέπει να παραμείνουμε

εμείς οι "απολίτιστοι" Έλληνες ...

------------------------------------------------------------

Ο γερμανικός "πολιτισμός":

Ο επικεφαλής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού στην Ελλάδα, Σουηδός Στούρε Λιννέρ, στο βιβλίο του «Η Οδύσσειά μου» γράφει για το Δίστομο:

Παντρευτήκαμε στις 14 Ιουνίου. Ο υπεύθυνος της ελληνικής επιτροπής, Έμιλ Σάντστρομ, παρέθεσε γαμήλιο γεύμα προς τιμήν μας. Αργά το βράδυ με πλησίασε και με απομάκρυνε από τα γέλια και τις φωνές, προς μια γωνιά όπου θα μπορούσαμε να μιλήσουμε οι δυο μας. Μου έδειξε ένα τηλεγράφημα που μόλις είχε λάβει: οι Γερμανοί έσφαζαν για τρεις ημέρες τον πληθυσμό του Διστόμου, στην περιοχή των Δελφών, και στη συνέχεια πυρπόλησαν το χωριό. Πιθανοί επιζώντες είχαν ανάγκη άμεσης βοήθειας. Το Δίστομο ήταν μέσα στα όρια της περιοχής την οποία, την εποχή εκείνη, ήμουν αρμόδιος να τροφοδοτώ με τρόφιμα και φάρμακα. Έδωσα με τη σειρά μου το τηλεγράφημα στην Κλειώ να το διαβάσει, εκείνη έγνεψε κι έτσι αποχωρήσαμε διακριτικά από τη χαρούμενη γιορτή.

Περίπου μα ώρα αργότερα ήμασταν καθ' οδόν μέσα στη νύχτα. Απαιτήθηκε ανυπόφορα μεγάλο χρονικό διάστημα έως ότου διασχίσουμε τους χαλασμένους δρόμους και τα πολλά μπλόκα για να φτάσουμε, χαράματα πια, στον κεντρικό δρόμο που οδηγούσε στο Δίστομο. Από τις άκρες του δρόμου ανασηκώνονταν γύπες από χαμηλό ύψος, αργά και απρόθυμα, όταν μας άκουγαν που πλησιάζαμε. Σε κάθε δέντρο, κατά μήκος του δρόμου και για εκατοντάδες μέτρα, κρεμόντουσαν ανθρώπινα σώματα, σταθεροποιημένα με ξιφολόγχες, κάποια εκ των οποίων ήταν ακόμη ζωντανά. Ήταν οι κάτοικοι του χωριού που τιμωρήθηκαν με αυτό τον τρόπο: θεωρήθηκαν ύποπτοι για παροχή βοήθειας στους αντάρτες της περιοχής, οι οποίοι επιτέθηκαν σε δύναμη των Ες-Ες.

Η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη. Μέσα στο χωριό σιγόκαιγε ακόμη φωτιά στα αποκαΐδια των σπιτιών. Στο χώμα κείτονταν διασκορπισμένοι εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, από υπερήλικες έως νεογέννητα. Σε πολλές γυναίκες είχαν σχίσει τη μήτρα με την ξιφολόγχη και αφαιρέσει τα στήθη, άλλες κείτονταν στραγγαλισμένες, με τα εντόσθια τυλιγμένα γύρω από το λαιμό. Φαινόταν σαν να μην είχε επιζήσει κανείς.

Μα να! Ένας παππούς στην άκρη του χωριού! Από θαύμα είχε καταφέρει να γλιτώσει τη σφαγή. Ήταν σ ο κ α ρ ι σ μ έ ν ο ς από τον τρόμο, με άδειο βλέμμα, τα λόγια του πλέον μη κατανοητά. Κατεβήκαμε στη μέση της συμφοράς και φωνάζαμε στα ελληνικά: «Ερυθρός Σταυρός! Ερυθρός Σταυρός! Ήρθαμε να βοηθήσουμε».

Από μακριά μας πλησίασε διστακτικά μια γυναίκα. Μας αφηγήθηκε ότι ένας μικρός αριθμός χωρικών πρόλαβε να διαφύγει προτού ξεκινήσει η επίθεση. Μαζί με εκείνη αρχίσαμε να τους ψάχνουμε. Αφού ξεκινήσαμε οι τρεις μας, διαπιστώσαμε ότι [η γυναίκα] είχε πυροβοληθεί στο χέρι. Τη χειρουργήσαμε αμέσως με χειρουργό την Κλειώ. Ήταν το ταξίδι του μέλιτός μας.

Και ο Ελληνικός Πολιτισμός:

Λίγο καιρό αργότερα η επαφή μας με το Δίστομο θ' αποκτούσε και έναν αξιοσημείωτο επίλογο. Όταν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα, δεν πήγαν και τόσο καλά τα πράγματα, αφού μια γερμανική μονάδα κατάφερε να περικυκλωθεί από αντάρτες ακριβώς στην περιοχή του Διστόμου. Σκέφτηκα ότι αυτό ίσως θεωρηθεί από τους Έλληνες ως ευκαιρία για αιματηρή εκδίκηση, πόσο μάλλον που η περιοχή εδώ και καιρό είχε αποκοπεί από κάθε παροχή βοήθειας σε τρόφιμα. Ετοίμασα λοιπόν φορτηγά με τα αναγκαία τρόφιμα, έστειλα μήνυμα στο Δίστομο για την άφιξή μας και έτσι βρεθήκαμε στο δρόμο για εκεί, για άλλη μια φορά, η Κλειώ και εγώ.

Όταν φτάσαμε στα όρια του χωριού, μας συνάντησε μια επιτροπή, με τον παπά στη μέση. Έναν παλαιών αρχών πατριάρχη, με μακριά, κυματιστή, λευκή γενειάδα. Δίπλα του στεκόταν ο αρχηγός των ανταρτών, με πλήρη εξάρτυση. Ο παπάς πήρε το λόγο και μας ευχαρίστησε εκ μέρους όλων που ήρθαμε με τρόφιμα. Μετά πρόσθεσε:«Εδώ είμαστε όλοι πεινασμένοι, τόσο εμείς οι ίδιοι, όσο και οι Γερμανοί αιχμάλωτοι. Τώρα, εάν εμείς λιμοκτονούμε, είμαστε τουλάχιστον στον τόπο μας. Οι Γερμανοί δεν έχουν χάσει μόνο τον πόλεμο, είναι επιπλέον και μακριά από την πατρίδα τους. Δώστε τους το φαγητό που έχετε μαζί σας, έχουν μακρύ δρόμο μπροστά τους». Σ' αυτή του τη φράση γύρισε η Κλειώ το βλέμμα της και με κοίταξε. Υποψιαζόμουν τι ήθελε να μου πει με αυτό το βλέμμα, αλλά δεν έβλεπα πλέον καθαρά. Απλά στεκόμουν κι έκλαιγα.

Από το βιβλίο "Η Μαύρη Βίβλος της Αντίστασης"

Ευχαριστώ την Σοφία για την αποστολή του κειμένου.
Γ.Τ.

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Wed, 08 Feb 2012 09:26:00 +0000

Η χαμενη τιμή του χλιδοφτωχου.

του Κώστα Βαξεβάνη - LIFO

Χειρότερο απ' το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ' τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ' το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.
Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν' απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ' αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ' αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ' εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ' όλα είναι το δικό μας σενάριο;
Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ' αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;
Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ' αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ' αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ' ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.
Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ' αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος.Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.
Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν' αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.
Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.
Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ' αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.
Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν' αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.
Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ' απολυθούν κάποιοι απ' αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη».
Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμενο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι' αυτό θέλω να τελειώνουμε.

Δήμαρχοι φιλόδοξοι

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Tue, 24 Jan 2012 14:48:00 +0000

Πριν από 30 χρόνια τα φυσικά Χριστουγεννιάτικα έλατα που στολίζαμε στα σπίτια μας τα εισάγαμε από Βέλγιο, Ολλανδία και Βουλγαρία. Φυτείες απλωμένες στα δάση, μεγάλωναν και μας τα πουλούσαν. Υπήρχε μεγάλη ζήτηση. Υπήρχε και εκροή συναλλάγματος.

Τότε ένας φιλόδοξος δασάρχης σκέφτηκε κάτι απλό. Γιατί αυτοί και όχι και εμείς; Και ξεκίνησε ένα μεγάλο πρόγραμμα. Στα φυτώρια της Αρναίας φυτεύτηκαν χιλιάδες έλατα και πεύκα με ποικιλίες που ενδιέφεραν εμπορικά. Κάλεσε αγρότες κατοίκους του Χολομώντα που ζούσαν στα γύρω χωριά. Τους διέθεσε μικρές δασικές εκτάσεις 1-2 στρέμματα, για να τα καθαρίσουν από τα χόρτα και να φυτέψουν. τα φυντάνια του φυτωρίου. Κάθε αγρότης ενδιαφερόταν για το μέρος που είχε φυτέψει. Ο δασάρχης αυτός, έκανε και κάτι άλλο. Απαγόρεψε την ελεύθερη βοσκή ζώων. Και οι κάτοικοι ζούσαν από την ξύλευση του δάσους, τη ρητίνη των πεύκων, τα γκι και ου που πουλούσαν τα Χριστούγεννα, το φυτόχωμα που πουλούσαν όλο το χρόνο στα φυτώρια. Και το σημαντικότερο. Ποτέ δεν είχαμε καλοκαιρινές φωτιές στο Χολομώντα μέχρι σήμερα.

Τα χρόνια πέρασαν και οι απαιτήσεις άλλαξαν. Οι ιδέες όμως δεν χάνονται. Στο Δήμο Λάρισας ο εκεί Δήμαρχος ξεκίνησε να διαθέτει μικρές εκτάσεις των 100 τμ σε δημότες του για να δημιουργήσουν τους δικούς τους λαχανόκηπους. Ετοίμασε τις εκτάσεις και τις παρέδωσε στους ενδιαφερόμενους να τις καλλιεργήσουν.

Ένας άλλος Δήμαρχος, της Αλεξανδρούπολης, έκανε το ίδιο δημιουργώντας την υποδομή για βιολογικές καλλιέργειες. Και ένα μικρό μέρος της παραγωγής τους θα το δίνουν, ως αντάλλαγμα, στο Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου.

Και πιο κοντά. Ο Δήμαρχος Παγγαίου ξεκίνησε το ίδιο πρόγραμμα. Τη δημιουργία λαχανόκηπων για να βοηθήσει τους χαμηλού εισοδήματος κατοίκους του.

Δήμαρχοι που στέκονται κοντά στον δημότη τους και δε ζουν κολλημένοι στον αστερισμό του ΕΣΠΑ και της φράσης «δεν έχει ο Δήμος χρήματα». Ψάχνουν βρίσκουν δημιουργούν και προσφέρουν.

Τα φυτά στα παρτέρια των Δήμων είναι όμορφα. Πόσοι γνωρίζουν ότι τα μεγάλα δενδρώδη φυτά τα εισάγουμε από την Ιταλία; Φοίνικες, λιγούστρα, δαμασκηνιές. Λεμονοκυπάρισα, εισάγονται επειδή εδώ δεν υπάρχει μια οργανωμένη υποδομή να παραχθούν από εμάς. Να δουλέψουν οι δικοί μας άνθρωποι και να βοηθηθεί η τοπική κοινωνία.

Ο Δήμος Θέρμης ξεκίνησε σε μεγάλη θερμοκηπιακή μονάδα την παραγωγή καλλωπιστικών φυτών, από τα πιο απλά και μικρά, όπως πετούνιες, πανσέδες, βιολέτες, χρυσάνθεμα κλπ ώστε όχι μόνο να είναι γεμάτα χρώμα τα παρτέρια του, αλλά να τα πουλάει και σε άλλους Δήμους. Και στη συνέχεια πέρασε στην παραγωγή των μεγάλων δένδρων. Που αναπτύσσονται στο φυτώριο και μεταφυτεύονται σε πρασιές. Και δυο φορές το χρόνο διοργανώνει γιορτή πράσινου. Δίνει δωρεάν φυτά στους πολίτες να τα φυτέψουν εκείνοι στους δικούς τους χώρους.

Ο Δήμος Κατερίνης έκανε το ίδιο. Σε θερμοκήπιο παράγει και φυτεύει τα φυτά που θέλει κάθε χρόνο αντί να τα αγοράζει από άλλα φυτώρια έξω από τη περιοχή του.Τα χρήματα που πλήρωνε κάθε χρόνο για να αγοράζει φυτά και δένδρα, τώρα τα παράγει απασχολώντας άτομα από προγράμματα αποφυλακιζομένων, απεξαρτημένων, κλπ κοινωνικών ομάδων.

Δήμαρχοι δημιουργικοί, με οράματα και φιλοδοξίες.

Καλημέρα σας.

Έζησα το όνειρο…

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Tue, 10 Jan 2012 16:46:00 +0000

Αυτές τις γιορτές ήθελα να μείνω εδώ. Δεν είχα διάθεση να κάνω σκι στις Άλπεις. Ούτε να συναντήσω τον Πάπα στο Βατικανό. Που να τρέχεις μέσα στο καταχείμωνο για πριβέ συναντήσεις και χλιδάτα ρεβεγιόν σε γκλαμουράτα σαλέ. Έμεινα στο σπίτι μου. Είδα όλα τα πλούσια προγράμματα της τηλεόρασης, απόλαυσα ηλεκτρονική θαλπωρή τηλεοπτικής κουλτούρας. Δεκάδες καινούρια Χριστουγεννιάτικα και Πρωτοχρονιάτικα προγράμματα πλημμύρισαν τις τηλεοπτικές οθόνες. Να τα έχανα; Ποτέ.

Η πόλη μου στολίστηκε από τις αρχές του Δεκέμβρη με καινούρια ντεκόρ. Το άκρον άωτον της φαντασίας του Δήμου. Πολύχρωμα λαμπάκια σε πρωτοφανείς σχεδιασμούς έδωσαν μια διαφορετική αίγλη στη πόλη. Τίποτα δε θύμιζε το πέρυσι. Όλα καινούρια! Όλα λαμπερά! Τα είδα και σοκαρίστηκα. Ξανάγινα παιδί.

Όχι δε πήγα στην Ονειρούπολη της Δράμας. Τι να δω; Μέχρι και τα Τίμια Δώρα των Μάγων έφεραν από την Μονή του Αγίου Παύλου, στο Άγιο Όρος, για να τα προσκυνήσουν οι κάτοικοι. Ένα ξύλινο χωριό στήθηκε μέσα στο Πάρκο της Δράμας για να ονειρευτούν τα παιδιά. Άκουσα ότι πήγαν εκδρομικά από όλη την Ελλάδα στην Ονειρούπολη. Σιγά τα ωά. Αυτοί Ονειρούπολη εμείς Κοσμόπολις.

Ούτε στα Τρίκαλα πήγα. Εκεί έστησαν στο χωριό του Αι Βασίλη, τον «Μύλο Των Ξωτικών». Κάπνιζαν και τα φουγάρα του παλιού «Μύλου Μουτσόπουλου». Λάδωσαν τις μηχανές και άρχισε να λειτουργεί ο Μύλος. Μαζεύτηκε κόσμος από όλη τη Θεσσαλία να δει το Εργοστάσιο του Αι Βασίλη. Πήγαν και από άλλες περιφέρειες. Βλακείες θέαμα.

Προτίμησα τη πόλη μου. Περπάτησα στους πεζόδρομους του κέντρου. Άνετοι πεζόδρομοι. Να περπατάς και να χαίρεσαι. Να αφήνεις το παιδί σου να παίζει και να μη φοβάσαι μη το χτυπήσει κανένας βιαστικός ντελιβεράς με το δίκυκλο. Ούτε να μπλέκεσαι μέσα σε τραπεζοκαθίσματα και τέντες. Αγόρασα και κάστανα από τον Ευθύμη. Οι καλύτεροι πεζόδρομοι της Ευρώπης βρίσκονται στη Καβάλα. Πεζόδρομοι με άποψη.

Προτίμησα και τη κεντρική πλατεία. Με τις δεκάδες φαντασμαγορικές εκδηλώσεις της. Γύριζε το καρουζέλ… γεμάτο παιδάκια. Πουλούσαν μεγάλα μπαλόνια οι γύφτισσες. Το σιντριβάνι πετούσε πολύχρωμο νερό. Απέναντι τα σουβλάκια του Δεληκάρη χόρευαν πάνω στα κάρβουνα! Είχαμε και παγοδρόμιο! Χιόνια δεν είχαμε. Είχαμε όμως πάγο για πατινάζ.

Στη τέντα της Πλατείας, κάθε βράδυ είχε και μια εκδήλωση. Κόσμος πολύς τις παρακολουθούσε. Το αδιαχώρητο στη πλατεία. Όλοι με ενδιαφέρον κοίταζαν τη τέντα. Η τέντα στα χάι της. Της έβαλαν και πλάτη από πίσω για να μη κρυώνουν οι καλλιτέχνες. Τη φώτισαν. Τη πρώτη μέρα, πήγε και ο Δήμαρχος. Και άναψε τα φώτα στη πλατεία! Δηλαδή για να λέμε την αλήθεια, ο ηλεκτρολόγος τα άναψε. Απλά ο Δήμαρχος έκανε ότι τα άναψε. Για το σόου της υπόθεσης δηλαδή…

Και τα όμορφα σπιτάκια, μοναδικής τεχνοτροπίας και ξεχωριστής κουλτούρας, έφεραν χιλιάδες κόσμο στη πλατεία μας. Και τι δε πουλούσαν εκεί… Μέχρι τσιμπιδάκια για τα μαλλιά.

Απαραίτητη φιγούρα ο Γιάννης με τα σπιτικά γλυκά της Καρβάλης. Φορούσε και σκούφο για να προστατευτεί από τις νιφάδες χιονιού που έπεφταν στο σπιτάκι του.

Είχε και λαχειοπώληδες. Αγόρασα και εγώ λαχεία. Δε κέρδισαν. Του χρόνου πάλι. Αν είμαι εδώ και δε πάω στις Άλπεις, ίσως κερδίσω. Δε βαριέσαι.

Και του χρόνου.

Η ευθύνη της Αριστεράς

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Sun, 06 Nov 2011 08:21:00 +0000

Μπορεί πολλοί από εμάς να ξυπνήσαμε οργισμένοι από την ακατανόητη αντοχή που δείχνει το πρακτικά αλληλοστηριζόμενο σύστημα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, αλλά εγώ θα σας πρότεινα να ανοίξουμε λίγο το κάδρο. Μπορεί να φαίνεται παράδοξο, αλλά ένας από τους σημαντικούς παράγοντες επιβίωσης της σημερινής πολιτικής παθογένειαςείναι η στάση της Αριστεράς. Ο φαινόμενος πολιτικός ακτιβισμός του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ δεν παράγει ουσιαστικό πολιτικό αποτέλεσμα μεταβολής συσχετισμών. Στην ουσία και τα δύο κόμματα είναι αυτοπεριορισμένα στο περιθώριο των πολιτικών εξελίξεων και μάλιστα σε μια κατάσταση πρωτοφανούς κρίσης, που λογικά προσφέρει προνομιακό πεδίο αύξησης της επιρροής τους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα ανομοιογενές μόρφωμα τάσεων και προσώπων, έχει τις ιστορικές καταβολές του στο ΚΚΕ εσωτερικού, αλλά μετά τον Κωνσταντόπουλο τη μουσική την παίζουν στελέχη που αποχώρησαν από το ΚΚΕ. Αυτό έχει αποτέλεσμα τη διαμόρφωση ενός οξύ αλλά κοινότοπου κεντρικού καταγγελτικού λόγου και ενός πολιτικού στίγματος στα όρια του χωρίς αρχές εξτρεμισμού. Ο ΣΥΡΙΖΑ απλώς καταγγέλλει, φοβίζει τους συνετούς ριζοσπάστες, αδυνατεί να κάνει προτάσεις και φλερτάρει με την ιδέα της δραχμής και της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Αυτό οροθετεί και την επιρροή του ποιοτικά και ποσοτικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να καταγγέλλει, αλλά δεν ενοχλεί το πολιτικό κατεστημένο. Στην ουσία αποτελεί μεταλλαγμένο μεταπολιτευτικό κατάλοιπο που η επιβίωσή του κρίνεται κάθε φορά τα ξημερώματα της Δευτέρας των εκλογών.
Το ΚΚΕ είναι ό,τι πιο σταθερό, ιστορικό, παραδοσιακό διαθέτει η εγχώρια πολιτική σκηνή. Διαφέρει από τους άλλους όσο ο αριστοκράτης από τους νεόπλουτους. Μετά το «αμάρτημα» του 1989 στην Ελλάδα και την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού μπήκε σε μια κατάσταση απόλυτης περισυλλογής και εσωστρέφειας. Αρνήθηκε τη νέα πραγματικότητα, την ανάγκη ανοικτής αναζήτησης των αιτίων της ιστορικής ήττας του κομμουνισμού. Την ανάγκη μελέτης των εντυπωσιακών μεταλλάξεων του καπιταλισμού σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και νέων τεχνολογιών. Οδήγησε στην έξοδο τους ανήσυχους και κράτησε τους «πιστούς», συγκροτώντας την αυθεντική κιβωτό της κουμμουνιστικής ορθοδοξίας και παραδόσεων. Αυτό οδήγησε σε μια επανασυσπείρωση των δυνάμεών του στη βάση των «αρχών και των αδιάψευστων δογμάτων».
Στο επίπεδο της πολιτικής δράσης εκφράστηκε με το σύνθημα «πολλά κόμματα, δυο πολιτικές», αρνούμενο κάθε ενδεχόμενο συντονισμού δράσης με οποιονδήποτε άλλον πολιτικό σχηματισμό. Αυτό μπορεί να φέρνει μια αύξηση επιρροής λόγω καθαρότητας, αλλά σε οδηγεί στο περιθώριο των εξελίξεων. Στην ουσία αποφεύγει την «πολιτική μόλυνση» αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στους φορείς της, περιφρουρώντας μόνο τον χώρο του. Δεν το απασχολούν λεπτομέρειες δανειακών συμβάσεων, επιτόκια, όροι, δεσμεύσεις, πιθανές βελτιώσεις, αλλαγές. Είναι κόλπα της πλουτοκρατίας. Ας ασχοληθούν μ’ αυτά αυτοί που έχουν τα χέρια τους βουτηγμένα στο κρίμα. Το ΚΚΕ επαγγέλλεται το αύριο της οριστικής ανατροπής που θα πραγματοποιηθεί μέσα από τις γραμμές του, χωρίς ανίερες συμμαχίες με οπορτουνιστές. Ο εθελούσιος περιορισμός του ΚΚΕ στην πολιτική καθαρότητα και τη μονομερή πολιτική δράση μέσω των συντεταγμένων εκδηλώσεων της πολιτικής του επιρροής είναι ελάχιστα ενοχλητική για το πολιτικό κατεστημένο. Μια ανοικτή πολιτική αντιμνημονιακών συσπειρώσεων, διατύπωσης ρεαλιστικών εναλλακτικών προοπτικών και στοχευμένων κινητοποιήσεων θα το είχαν φέρει σε πολύ δύσκολη κατάσταση, θα είχαν πυροδοτήσει ουσιαστικές πολιτικές εξελίξεις και ενδεχομένως να είχαν μετριάσει τα δεινά που υφίστανται οι πολίτες.
Όσο κι αν φαντάζει παράδοξο, η αντοχή του πολιτικού κατεστημένου νομής της εξουσίας δεν είναι άσχετη και με την εθελούσια αυτοαπομόνωση της Αριστεράς.

Του Θανάση Σκόκου Από το http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=9983

Χαμόγελο ανθρωπιάς

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Thu, 03 Nov 2011 07:25:00 +0000

Χαμόγελο ανθρωπιάς.

Μέσα από την οικονομική κρίση βγαίνουν οι παράπλευρες απώλειές της. Δεν είναι μόνο η οικονομική ένδεια που βλέπουμε μπροστά μας. Σπάει ο θεσμός της κοινωνικής αλληλεγγύης που διέπει μια οργανωμένη κοινωνία. Και από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε ο θεσμός της κοινωνικής αλληλεγγύης πρέπει να δυναμώσει. Να δείξουμε τη θετική πλευρά που όλοι διαθέτουμε απέναντι στο μοιρολατρικό ύφος που πήρε το πρόσωπό μας. Και ο αλτρουϊσμός είναι ένα Κοινωνικό Κεφάλαιο. Που βοηθάει να υπάρχει κοινωνική συνοχή. Απαραίτητη σε κοινωνικές δυσκολίες. Μας βγάζει από τη ξενοφοβία και τον ατομικισμό. Η κοινωνική αλληλεγγύη μας βοηθάει ψυχικά σε δύσκολες περιόδους, αφού αισθανόμαστε ότι μπορούμε να στηριχτούμε στον συγγενή, το φίλο, το γείτονα ή ακόμη και σε κάποιον ξένο. Η ανάπτυξή της βοηθάει να αισθανθούμε ευχάριστα μέσα στη κοινωνία ως μονάδες. Να αισθανθούμε ότι δεν είμαστε αποξενωμένοι.

Σαν χώρα το 2009 είχαμε την 51^η θέση ανάμεσα σε 110 κράτη που αντιπροσωπεύουν το 90% του πλανήτη, στη μέτρηση «Κοινωνικό Κεφάλαιο». Σήμερα η μέτρηση προξενεί θλίψη. Κατέχουμε την 100^η θέση! (Μελέτη: Prosperity Index™)

Πως μπορούμε να ξεκινήσουμε;

Μέσα στο σπίτι μας έχουμε τόσα αντικείμενα που δε τα θέλουμε. Που μας είναι περιττά και απλά τα ξεσκονίζουμε. Βιβλία που διαβάσαμε. CD που ακούσαμε. Ρούχα που δεν μας βολεύουν. Μια σακούλα με τρόφιμα που αγοράσαμε για το σκοπό αυτό. Κάποια έπιπλα που θα μπορούσαν να τα πάρουν υπάλληλοι του Δήμου και με κάποια επιδιόρθωση να διατεθούν στη συνέχεια σε νοικοκυριά που τα θέλουν. Αυτό που βαρεθήκαμε ή είναι λίγο χαλασμένο δεν είναι για πέταμα! Μπορεί να πάρει ζωή στα χέρια ενός συμπολίτη μας.

Ο Δήμος Καβάλας ξεκινάει και πάλι το «Κοινωνικό Παντοπωλείο». Ένας θεσμός που υπάρχει σε πάρα πολλούς Δήμους όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλα κράτη. Κράτη που δεν τα άγγιξε η οικονομική υποτέλεια. Σε πόλεις σύγχρονες όπως η Ν.Υόρκη το φαινόμενο είναι σύνηθες.

Μπορούμε να εμπιστευθούμε το Δήμο μας, ως φορέα υλοποίησης και να δώσουμε εκεί αυτό που έχουμε τη δυνατότητα. Αυτό που θα ανακουφίσει ένα συνάνθρωπό μας να αισθανθεί ότι δίπλα του υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι με κοινωνικό πρόσωπο. Άνθρωποι που διατηρούν ζεστή τη ψυχή τους. Που ενδιαφέρονται. Που δε στοιβάζουν για να ικανοποιήσουν τον εγωκεντρικό τους χαρακτήρα, αλλά κοιτάζουν και στο περίγυρό τους. Που δεν μοιρολογούν για τα 100 ή 200 ευρώ που μειώθηκε ο μισθός τους. Αλλά χαίρονται γιατί μπορούν και πληρώνονται ακόμη.

Μέσα στο Δήμο Καβάλας υπάρχουν άνθρωποι που στηρίζουν αυτές τις απόψεις. Δημοτικοί Σύμβουλοι που είναι πρόθυμοι να σταθούν αρωγοί στη προσπάθεια του «Κοινωνικού Παντοπωλείου». Ας σταθούμε και εμείς οι απλοί πολίτες, στο ύψος των περιστάσεων και ας βοηθήσουμε.

Για να αισθανθούμε ψυχικά καλύτερα και να χαρίσουμε ένα χαμόγελο ανθρωπιάς στους ανθρώπους που δυσκολεύονται.

Καλημέρα σας.

Δάκρυα για το χυμένο γάλα

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Wed, 02 Nov 2011 07:35:00 +0000

Τώρα αισθάνεσαι εθνικά ταπεινωμένος. Τώρα αισθάνεσαι ότι θίγεται η εθνική σου ανεξαρτησία. Ενώ πριν… Πριν ήσουν εθνικά περήφανος.

Όταν έκαναν απεργία μέσα στο κατακαλόκαιρο στην Ολυμπιακή για να πάρουν αυξήσεις, το θεωρούσες δίκαιο. Και σερνόταν οι τουρίστες με τις μέρες στο κλειστό αεροδρόμιο του Ελληνικού. Δε διασυρόταν τότε ο τουρισμός μας.

Όταν ο Πιπεργιάς κατέβαζε τους διακόπτες για να πάρουν αυξήσεις οι σκληρά εργαζόμενοι της ΔΕΗ τότε δεν θίχθηκε η εθνική σου συνείδηση. Ούτε σε ενοχλεί που ακόμη και σήμερα δικαιούνται τζάμπα ρεύμα, όχι μόνο όσο εργάζονται στη ΔΕΗ αλλά και όταν συνταξιοδοτηθούν. Και η τζαμπατζίδικη παροχή συνεχίζεται ακόμη και στη χήρα του αποθανόντος υπαλλήλου της ΔΕΗ. Αυτό το ήξερες; Πολλά θα μάθεις ακόμη.

Όταν κρέμασαν στον ΟΤΕ το πανό «Πωλείται» ήξεραν γιατί ήθελαν τον κρατικό έλεγχο οι εργαζόμενοι εκεί. Δεν διαμαρτυρήθηκαν όμως που έβαζαν τα παιδιά τους χωρίς διαγωνισμό. Ούτε για τις υψηλές αποδοχές τους σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα.

Ένας ολόκληρος μηχανισμός παροχών σε επιδόματα, σε ανύπαρκτες υπερωρίες και εκτός έδρας ακόμη και για μια ολιγόωρη μετακίνησή τους μέσα στο νομό.

Ένας ολόκληρος κόσμος σιτιζόμενος από τον δημόσιο κορβανά. Με απευθείας αναθέσεις έργων και έργα που τα πληρώναμε 5 και 10 φορές ακριβότερα της αξίας τους.

Θίγεται η εθνική σου περηφάνια τώρα που αλλάζει το συνταξιοδοτικό. Δεν θίχθηκε όμως που άνθρωποι 45 και 50 χρονών έβγαιναν στη σύνταξη για να ξεκινήσουν νέα επαγγελματική καριέρα, στο όνομα ενός συγγενούς τους βέβαια.

Ούτε ποτέ διαμαρτυρήθηκε κάποιος από τους προοδευτικούς και συμπαραστάτης των αγανακτισμένων, για τα μαϊμούδες επιδόματα.

Θα χάσουν από το «κούρεμα» τα ασφαλιστικά ταμεία. Αυτά που χάνουν κάθε χρόνο από τη αυθαίρετη συνταγογράφηση δε τα μέτρησες.

Και φτάσαμε στη τεράστια αδικία όπου οι αμοιβές στο Δημόσιο έφτασαν 5 – 8 φορές πάνω από τον ιδιωτικό τομέα. Με υπηρεσίες που αλληλεπικάλυπταν η μια την άλλη. Με διευθύνσεις επί διευθύνσεων και προσωποπαγείς θέσεις για να εξυπηρετηθούν τα όποια κομματικά πρόσωπα.

Μη μας λείψουν και χάσουμε το σουσούμι τους. Και τι θα απογίνουμε χωρίς κομματικούς ινστρούχτουρες. Αλλοίμονο.

Τώρα ξεβολευόμαστε. Θα περάσουμε από μια στενωπό. Καλύτερα έτσι.

Ας μη πάρει επίδομα ο Δημ. Υπάλληλος που θα πέσει στην αγορά για να αγοράσει τα εισαγόμενα προϊόντα. Αφού απαξιώσαμε κάθε παραγωγικό τομέα κάθε βιοτεχνία και βιομηχανία τώρα μας έπιασε η εθνική ταπείνωση. Γεμίσαμε τα ψυγεία μας με εισαγόμενα τρόφιμα από τη Γερμανία και τη Δανία και στενοχωριόμαστε που θα μας επιτηρούν οι Γερμανοί.

Έφτασε μια θέση στο Δημόσιο να έχει δεκαπλάσια αξία από μια θέση στη γεωργική παραγωγή. Όμως δε μας αρέσει που τρώμε 2 ευρώ τη ντομάτα.

Μεμψιμοιρούμε για την απόφαση της 26^ης Οκτωβρίου. Ψάχνουμε στα ψιλά γράμματα μήπως και επιδαψιλεύονται την εθνική μας κυριαρχία. Τρομάρα μας. Τώρα τη σκεφτήκαμε.

Μια αγγλική παροιμία λέει: «δεν υπάρχει λόγος να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα». Πληροφοριακά και μόνο.

Ακόμη και το γάλα που πίνουμε, το εισάγουμε κατά το 1/3.

Καλημέρα σας.

Τα γαϊδούρια

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Fri, 28 Oct 2011 20:20:00 +0000

Μια μέρα εμφανίστηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα...
Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά.

Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.

Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 300 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους.

Μετά συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος και ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι … 500 ευρώ!! Και αποχώρησε.

Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 400 ευρώ το ένα.

Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 100 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 4 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα.

Όπως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν διακοπές σε έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι, και με τα γαϊδούρια στην κατοχή τους που δεν άξιζαν πλέον τίποτα.

Φυσικά οι αγρότες προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους.

Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο.

Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον τραπεζίτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως … ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου…

Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα βήμα πριν την πτώχευση.

Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί όμως του έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαιδάρους!!...

Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την «ανιδιοτελή» συμβουλή / οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερα λεφτά για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών… Αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι.

Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να … ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων.

Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν … με τον ιδρώτα τους. Ονομάζονται οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών, και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής.

Σε κάθε περίπτωση η ιστορία δεν έχει τελειώσει γιατί κανείς δεν γνωρίζει τι έκαναν μετά οι αγρότες. Εσύ τι θα έκανες στην θέση τους? Τι θα κάνεις εσύ?

(Μετάφραση από το ιταλικό κείμενο το οποίο ήταν μετάφραση του γαλλικού και πάει λέγοντας. Φυσικά τα κείμενα αυτά είναι μεταφρασμένα σε όλες τις γλώσσες γιατί ως γνωστό στην ιστορία αυτή εμπλέκονται επιχειρηματίες, τραπεζίτες, δημοτικές αρχές και φουκαράδες χωρικοί όλου του κόσμου καθώς όλος ο πλανήτης υπόκειται στους «κανόνες της αγοράς» … των γαιδάρων.)

himaira.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα: 24ωρο: Επίκαιρη ιστορία με πολλά διδάγματα http://24wro.blogspot.com/2011/10/blog-post_9798.html#ixzz1c6rG8HJ6

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Fri, 21 Oct 2011 07:34:00 +0000

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».

Χειρότερο απ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ' αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος. Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ απολυθούν κάποιοι απ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι αυτό θέλω να τελειώνουμε.

Η πορεία ξεκίνησε - όλα τα "παιδιά" ήταν εκεί

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Sun, 09 Oct 2011 12:15:00 +0000

Η πορεία ξεκίνησε σαν χείμαρρος, κινούμενη από παλμό , ωθούμενη από τα νέα μέτρα της κυβέρνησης.

Στην πρωτη γραμμη διεκρινα τον Μακη, δεν ξερω τι δουλεια κανει, τοσα χρονια συνδικαλιστη τον ξερω.

Διπλα του η ξαδερφη μου η Μαρθα από τα 37 της συνταξιουχος, γιατι ειχε κλεισει 15ετία στον Ευαγγελισμο με ανηλικο τεκνο.

Μαζι της η φιλη της η Στέλα, που 30 χρονια τωρα επαιρνε συνταξη σαν αγαμη θυγατερα.

Παραδιπλα ο Σταθης, η εθελουσια από τον ΟΤΕ του ειχε αποφερει 120. 000 ευρω και τωρα αγωνιζοταν στο ψαρεμα.

Παραδιπλα ο Σωτήρης, ο Γρηγορης (40αρηδες... ??? η και λιγοτερο???) με το νομο 3717/08 εθελουσια από τον ΟΑ με 1200 .....το μηνα (ετσι λεμε.....) - το εφ' απαξ δεν το αναφερω καν - μολις ειχαν γυρισει απο ουζερι στη Καισαριανη.

Μαζι και ο Κωστας 46 χρονων, πυροσβεστης, που εχει καταθεσει εδώ και ένα μηνα τα χαρτια του για συνταξη (ειχε προλαβει να κατοχυρωσει, λεει) και περιμενει και καποιο χοντρο εφαπαξ.

Διπλα τους ο θειος μου, δεξιος από σοι, που κατεβαινει σε πορειες μονο όταν ηταν το ΠΑΣΟΚ κυβερνηση.

Και από κοντα τα δυο αδερφια: ο Στελιος, που του ειχε βαλει το κομμα τα 2 παιδια στο Δημοσιο, και ο Γρηγορης, που επαιρνε τα εργα του Δημου υπερτιμολογημενα λογω γνωριμιων.

Πισω, στην δευτερη σειρα, ακολουθουσε ο Γιαννης, πατερας: εδώ και κατι μηνες εκανε εξασκηση του νεου νομου περι αδειας και του πατερα στο Δημοσιο, αγκαλια με την γυναικα του την Μαρω, που με τρεις γεννες ειχε να πατησει στην δουλεια της 3 χρονια.

Και από κοντα ο Μιχαλης. Εργολαβος με συνεργειο 27 ανασφαλιστους
αλλοδαπους και 3 ελληνες. .

Στα δεξια τους ο Λακης: φοιτητης ετων 32, παρεα με τον Γιωργο, γιατρο, τον επονομαζομενο και "ταχυδρομο" από τα φακελακια.

Μαζι τους και ο Θοδωρος, γιατρος του ΙΚΑ, που στο ιδιωτικο του ιατρειο δεν εκοβε ποτε του αποδειξεις, με τον Κυριακο της Εφοριας, που δεν ειχε δει ποτε του παραβαση τα τελευταια 6 χρονια. . .

Και φυσικα δεν θα ελειπε και ο Βασιλης, λιμενικος, πρωτος ταβλαδορος στο τελωνειο.

Να και ο Μηνάς, που ειχε ξεχασει ποτε εκοψε το τελευταιο του τιμολογιο, μαζι με τον Ορεστη επιδοτουμενο χρονια αγροτη, που δεν ηξερε πού ηταν τα χτηματα του.

Ολοι μαζι με αλλους τοσους σηκωσαν τα χερια ψηλα και με σφιγμενες τις γροθιες βροντοφωναξαν,

"Κατω τα χερια από τα ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ !"

Το τέλος της ΕΤ1

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Sun, 18 Sep 2011 08:43:00 +0000

Το τέλος της ΕΤ1
της Έλσας Παπαδημητρίου
Κατά τα τελευταία – μπόλικα – χρόνια, ένα από τα ελάχιστα που απολαμβάνω όταν βρίσκομαι εκτός Ελλάδας, είναι η «τηλεόραση» και το πολιτιστικό στίγμα που αυτή εκπέμπει μέσα από πολλές ενημερωτικές – και όχι μόνο – εκπομπές.

Απολαμβάνω κυρίως την επιλογή των θεμάτων και τον τρόπο που εκφέρονται τα «νέα», που παρουσιάζονται τα γεγονότα και κρίνονται οι πρωταγωνιστές τους, τα ίδια «νέα» που στην Ελλάδα μας «βάλλουν» ως εκκωφαντικές πολεμικές ανταποκρίσεις .

Είχα κατασταλάξει να συντονίσω το remote control μου μόνο με τα τρία κρατικά κανάλια και δύο – μόνο – ιδιωτικά. Έτσι η απόφαση που πάρθηκε για το κλείσιμο της ΕΤ1 μου στερεί το 20% των επιλογών μου και ίσως παρά τα – κάποια κατά κυβερνητικούς καιρούς – παρατράγουδα την πρώτη εξ αυτών.

Τέτοια ώρα τέτοια λόγια…
«Όλες οι αλλαγές, ακόμα και οι πιο επιθυμητές, έχουν την μελαγχολία τους» έγραψε ο Alphonse Daudet. Μελαγχολία για τους συντελεστές και τους fans της ΕΤ1, πρόβλημα για πολλούς εκ των σήμερα εργαζομένων και καινούργια ερωτήματα που προστίθεται σε όσα για χρόνια παραμένουν αναπάντητα.

Πώς ένα κράτος 10 εκατομμυρίων έχει τρία κρατικά κανάλια και μάλιστα εξαιρετικά δαπανηρά για τις δυνατότητές του;

Πώς φτάσαμε στη γνωστή δομή, στους γνωστούς μισθούς, στις γνωστές αργομισθίες και στις – ίσως – άγνωστες οικονομικές και πολιτικές συναλλαγές που αποδυνάμωσαν επιπλέον κάθε προοπτική υγιούς λειτουργίας;

Μπορεί να υπάρξει εξορθολογισμός στην συγκρότηση και λειτουργία του νέου σχήματος και ουσιαστική μείωση των δαπανών αλλά διατήρηση της ποιότητας και ενίσχυση της ανεξαρτησίας;

Θα περιμένω να δω την τροπολογία που θα έρθει στην Βουλή και θα τοποθετηθώ αναλόγως. Δεν μπορεί όμως κανένας και καμία μας να αρνηθεί το νοικοκύρεμα και την αναδόμηση της κρατικής τηλεόρασης (και των κρατικών ερτζιανών) επιδιώκοντας και, αν όχι κέρδος, την επιχειρηματική υγεία του νέου εγχειρήματος.

*Η Έλσα Παπαδημητρίου είναι ανεξάρτητος βουλευτής του νομού Αργολίδας.
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=8842

Λοβέρδος μαινόμενος κατά των δημοσίων υπαλλήλων

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Fri, 09 Sep 2011 06:19:00 +0000

Ευθεία επίθεση στους δημοσίους υπαλλήλους - στους οποίους καταλόγισε την ευθύνη για τα σημερινά αδιέξοδα - εξαπέλυσε ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος.

«Το ένα εκατομμύριο δημοσίων υπαλλήλων που ταλαιπωρούν δέκα εκατομμύρια πολίτες με τη βεβαιότητα ότι ο δημόσιος τομέας είναι ισόβιος, μας έφτασε εδώ που μας έφτασε», ανέφερε χαρακτηριστικά στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής.

Μάλιστα, δεν δίστασε να «αποδομήσει» το σημερινό συνταγματικό πλαίσιο, καθώς υποστήριξε ότι «το ισχύον Σύνταγμα αποτελεί την πρώτη "γραμμή Μαζινό" υπέρ της γραφειοκρατίας». «Οποιος πιστεύει ότι μπορεί να ασκήσει πολιτικές χωρίς να νικήσει το Ελληνικό Δημόσιο, αυταπατάται», πρόσθεσε ο κ. Λοβέρδος, προκαλώντας έντονα ερωτηματικά μεταξύ των βουλευτών για τους λόγους που τον ώθησαν «να ρίξει λάδι στη φωτιά», μία ημέρα μετά την ανακοίνωση των οδυνηρών διαρθρωτικών μέτρων της κυβέρνησης στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Κατά της Αριστεράς.

Λίγο αργότερα, ο υπουργός Υγείας, αν και δεν προκλήθηκε, εξαπέλυσε πυρά κατά της Αριστεράς και επικαλούμενος τους νεκρούς της Marfin είπε: «Σας θυμίζω τον τραγικό θάνατο των τριών προσώπων στη Marfin. Σας θυμίζω ότι με το που πέθαναν αυτοί οι άνθρωποι, σαν να μην ήταν άνθρωποι, επειδή δεν ανήκαν στην Αριστερά, το θέμα "ξεπετάχτηκε" σε δέκα λεπτά, άντε σε ένα βραδινό δελτίο ή στις κηδείες τους! Διότι, στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, η αξία της ζωής είναι μόνο εάν είσαι αριστερός. Εάν δεν είσαι αριστερός, σε πεθαίνουν σε δύο ημέρες. Ο,τι γινόταν μετά τον Εμφύλιο, αντεστράφη μετά τη Μεταπολίτευση»!

Εντονες ήταν οι αντιδράσεις από την αντιπολίτευση ενώ αποστάσεις έλαβε και ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Κ. Σκανδαλίδης, ο οποίος έγινε αποδέκτης των πυρών που εξαπέλυσαν τα κόμματα κατά του κ. Λοβέρδου στη συζήτηση του νομοσχεδίου για τους αγροτικούς συνεταιρισμούς. «Δεν μπορώ να σχολιάσω. Καθένας είναι υπεύθυνος για τα λόγια του», είπε σημειώνοντας πάντως ότι δεν τις ξέρει τις ακριβείς δηλώσεις.

Είχε προηγηθεί ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Κ. Μαρκόπουλος, ο οποίος διερωτήθηκε αν η κυβέρνηση «θα καλύψει τις δηλώσεις Λοβέρδου» και έκανε λόγο για «θράσος» και «αλαζονεία». «Είναι δυνατόν να συνεχίσετε να κυβερνάτε έτσι τον τόπο όταν αναφέρεστε σε συντεχνίες για κάθε κοινωνική ομάδα που αμύνεται;», σημείωσε, καταγγέλλοντας την κυβέρνηση ως «συντεχνία υπουργών που καταδυναστεύει μια κοινωνία πολιτών λέγοντας ότι θέλει να τη σώσει».

http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4655352

Εικόνες παιδείας

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Mon, 29 Aug 2011 18:14:00 +0000

Να και μια πρωτιά μας. Πρώτη η Ελλάδα, σε δαπάνες για τη παιδεία με βάση το ΑΕΠ, στην Ευρωζώνη. Και τι μ’αυτό; Μήπως καταργήθηκαν τα φροντιστήρια; Μήπως απαλλαχθήκαμε από τους ιπτάμενους καθηγητές πανεπιστημίων; Ή μήπως η ποιότητα της εκπαίδευσης ακολούθησε τη πρωτιά των δαπανών;

Προσθέτουν ξένες γλώσσες στα σχολεία. Να μη μένουν τα παιδιά βουβά μπροστά στους ξένους. Υπάρχει έστω και ένας μαθητής που να μπόρεσε να μιλήσει μια ξένη γλώσσα με βάση τη διδαχή του μόνο από το Δημόσιο σχολείο; Όχι να κάνει ξενόγλωσση διάλεξη, αλλά έστω μια απλή συζήτηση καθημερινού επιπέδου. Και όμως. Έξη χρόνια διδάσκεται στο σχολείο αγγλικά, έξη χρόνια και στο φροντιστήριο. Τώρα πως γίνεται με τα αγγλικά του φροντιστηρίου να παίρνει lower, ενώ ο αντίστοιχος με τα αγγλικά του Δημόσιου Σχολείου να μένει βουβός… δε μπόρεσα να το εξηγήσω.

Μπήκε ο καθηγητής στο γραφείο του εννέα το πρωί φουριόζος και οι φοιτητές περίμεναν απ’έξω. Έδιναν εξετάσεις προφορικές στο μάθημά του. Σύνολο εξεταζομένων φοιτητών 179. Έμπαιναν στο γραφείο του καθηγητή ανά πεντάδες. Γινόταν μια ερώτηση στον καθένα και ο καθηγητής βαθμολογούσε την απάντηση. Τους ήξερε και από τις παραδόσεις οπότε προσπαθούσε να μην αδικήσει κανέναν. Πέρασε η ώρα και στις 1 το μεσημέρι βγήκε έξω στο διάδρομο για να δει πόσοι έμειναν ακόμη. Κάπου 50 υπολειπόταν… Πανικός. Στις 4 φεύγει το αεροπλάνο και δε το προλαβαίνει! Και κάνει μια ωραία συμφωνία με τους υπόλοιπους. «Γράψτε σε μια κατάσταση τα ονόματά σας. Θα σας βαθμολογήσω με 5 για να περάσετε» Έγραψαν περιχαρείς το όνομά τους και αποχώρησαν οι περισσότεροι. Κάποιοι που διάβασαν και ήθελαν τον βαθμό διαμαρτυρήθηκαν. «Ε τότε εσείς περιμένετε να σας εξετάσω» αποφάνθηκε βαρύγδουπα. Πήγε 2 το μεσημέρι και ο καθηγητής πρέπει να φύγει. Οπότε γυρίζει και λέει στους εναπομείναντες 7 φοιτητές. «Λοιπόν γράψτε σε μια κατάσταση τα ονόματά σας και εσάς θα σας βάλω 8» Και έτσι όλοι ήταν ικανοποιημένοι. Και ο καθηγητής που έφτασε έγκαιρα στο τόπο διαμονής του και οι αδιάβαστοι που πήραν το 5 χωρίς εξέταση. Ιπτάμενοι καθηγητές που θέλουν με μια εβδομαδιαία επίσκεψή τους στο πανεπιστήμιο, να καλύψουν παράδοση μιας εβδομάδας! Θεωρούν ότι η παρουσία τους στα πανεπιστήμια που τους πληρώνουν είναι κάτι σαν χαΐρι. Κάτι σαν προσφορά τους…

Έχεις δει ποτέ τα τραπέζια υποδοχής νέων φοιτητών στις εισόδους των πανεπιστημίων; Δεξιά είναι τα γαλάζια τραπέζια. Γκόμενες μουράτες με 12ποντα περιμένουν με χλιδάτο ντύσιμο και ένα μόνιμο καλοσυνάτο χαμόγελο. Αριστερά της ΠΑΣΠ. Πράσινα τραπεζομάντηλα και αφίσες καρφιτσωμένες. Και γεμάτοι σιγουριά δυο τρεις τύποι καθισμένοι πάνω στα τραπέζια. Στη μέση τα κόκκινα τραπεζομάντηλα με τις κοκκινόμαυρες αφίσες και κάτι μουσάτους παλιούς φοιτητές. Μόλις μπει ο καινούριος τρέχουν να τον πλευρίσουν. Για να τον κατατοπίσουν τι έγγραφα και πως θα τα συμπληρώσει. Φεύγοντας του δίνουν και όλο το κομματικό υλικό να το μελετήσει. Αφού έχουν κρατήσει τον αριθμό του κινητού του για επιπλέον ενημέρωση. Μη χάσουν τον αυριανό ψηφοφόρο τους!

Καλημέρα σας.

Στην πατρίδα του Μωχάμετ Άλυ και των καπνεργατών

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Mon, 29 Aug 2011 18:07:00 +0000

Στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ του Σαββάτου και στο ένθετο ΜΙΚΡΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ, σαράντα Έλληνες συγγραφείς ξεναγούν κάποιον ο οποίος επισκέπτεται για πρώτη φορά την πόλη τους, για σαράντα οκτώ ώρες.

Στην πατρίδα του Μωχάμετ Άλυ και των καπνεργατών

Θα σε υποδεχθώ από την Ανατολή, από την οδό των παλαιών προσφύγων.

Πριν σου δείξω την πόλη μου θα σου προτείνω στάση στη γειτονική Καρβάλη, να προσκυνήσουμε το σεπτό σκήνωμα του Αγίου Γρηγορίου του Ναζιανζηνού. Ο Θεολόγος πέθανε το 390 μΧ στο χωριό Γκέλβερι της Καππαδοκίας και οι πιστοί Καρβαλιώτες μετέφεραν, το 1924, τα άγια λείψανα στη νέα τους πατρίδα. Αυτά η σκέπη και η παρηγορία τους.

Πριν εγκαταλείψουμε το χωριό θα σου προσφέρω ένα πακέτο από τους φημισμένους αμυγδαλωτούς κουραμπιέδες του.

Δώδεκα χιλιόμετρα δυτικά κείτεται η πολιτεία. Ατόφια φτιαγμένη από πέτρα και θάλασσα. Μία χερσόνησος, δύο θάλασσες, δύο δρόμοι· από κει και πάνω τα μπαΐρια.

Στις πρώτες στροφές, εφαπτόμενο με τη συνοικία των Πεντακοσίων, θα σου δείξω το αλσύλλιο των “Σαράντα Πεύκων”. Πεντακόσια σπίτια προσφυγικά, σαράντα πεύκα επάνω στη θάλασσα. Το πρώτο δενδρύλλιο το φύτεψε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, το 1929, στην εορτή του πρασίνου, αφού πρώτα δέχθηκε επίθεση από καπνεργάτες οργανωμένους στο παράρτημα της Federation.

Στην επόμενη στροφή: Η πρώτη θάλασσα, η χερσόνησος της Παναγίας, το Κάστρο, οι Καμάρες, το Καρνάγιο, οι ανατολικές καπναποθήκες.

Μικρή στάση στο Καρνάγιο: Σκάλες, ράουλα και τόκοι βουτηγμένα στο γράσο, το λάδι, το μίνιο και το βερνίκι. Τα σκαριά επάνω σε ξύλινες βάσεις, επάνω σε ξύλινο διάδρομο. Οι πάσσαλοι αλειμμένοι με λίπος, τα συρματόσχοινα σεταρισμένα, για την ασφαλή κάθοδο του σκάφους στη θάλασσα. Για την καλή ψαριά, το καλό ταξίδι.

Θα σε περάσω κάτω από τις τρεις σειρές των εξήντα υπερμεγεθών αψίδων Υδραγωγού, δόξα του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς και Κανουνί επονομαζόμενου, Δίκαιου Νομοθέτη. Από ένα πέτρινο αυλάκι της κορυφής πέρασε, το 1530, το πρώτον ύδωρ ζωής. Αργότερα πέρασε ο Άγιος Γεώργιος επάνω σε άσπρο άλογο. Τον άντρα που έπεσε από τις ύψους ογδόντα πήχεων επιβλητικές Καμάρες τον είπανε σαλό. Ερωτευμένος ήταν με μια Εβραιοπούλα, και πάει.

Το Κάστρο, σήμα κατατεθέν της πόλης. Το μακρό τείχος των Βυζαντινών, οι προσθήκες των Ενετών και οι πέτρες των Τούρκων αντιστάθηκαν σε πολιορκίες πειρατών και εχθρών. Έκλεισαν μέσα τους το Ιερό της Παρθένου, το Κονάκι και το Ιμαρέτ του Μουχαμάντ Αλή Πασά, την Κοίμηση της Θεοτόκου. Και τους μετέπειτα κατοίκους: Οθωμανούς, Χριστιανούς, Αρμένιους και Εβραίους. Ένα σύμπλεγμα πύργων, προμαχώνων και ισχυρών τειχών που κατεβαίνουν μέχρι τη θάλασσα. Στην ακρόπολη απομεινάρια από δεξαμενές νερού, αποθήκες πυρομαχικών και τροφίμων, φυλακές. Σήμερα υπαίθριο θέατρο, εκθεσιακός χώρος, καφετέρια, όταν ευοδωθεί να ανοίξει η μονίμως κλειδωμένη Πορτάρα. Μη σε τρομάζει η ανάβαση. Το γραφικό τρενάκι του Δήμου, ιδανική λύση για επισκέπτες, παιδιά και ηλικιωμένους με ψώνια.

Στην κατεβασιά, μέσα από σοκάκια, σκαλοπάτια και αδιέξοδα, θα βρεθούμε στο Μπρίκι. Φρεσκοαλεσμένος καφές επάνω στο φρύδι του γκρεμού, με την πολιτεία απλωμένη στα πόδια σου. Αυτήν που ο Γάλλος περιηγητής ονόμασε, πόλη όμορφη, πολύχρωμη, φιλάρεσκη και πρόσχαρη. Από κει θα σου δείξω την άλλη θάλασσα, τον νότιο - αμφίκυρτο από το κύμα - λιμενοβραχίονα, τα επιφανή κτήρια και θα σου ονοματίσω τις συνοικίες της.

Δίπλα, το πλάτωμα του Φάρου. Από κάτω το Μονόπετρο. Αν κατεβείς τα λιγοστά σκαλοπάτια, ανάμεσα από τα γερτά πεύκα, θα σου ανήκει το απέραντο γαλάζιο, το Άγιον Όρος, η Θασίων Ήπειρος, η Κεραμωτή και η βαθιά Σαμοθράκη.

Αν απλώσεις τα χέρια στην έκταση, θα αγγίξεις την πρώτη χριστιανική εκκλησία της Παναγίας της Θεομήτορος, η οποία ονομάτισε όλη τη Χερσόνησο· το σπίτι όπου γεννήθηκε ο τον κόσμον κοσμών, Μωχάμετ Άλη, με τον εξαίσιο κήπο· τον Πασά έφιππο σε πράσινο από το χρόνο άλογο· την ευεργεσία του Ιμαρέτ.

Θα σου μιλήσω άλλη φορά για τον Πασά των τριών ιππουριδών, Ιδρυτή της Αιγυπτιακής Δυναστείας. Τη χριστιανική γαλουχία που δέχθηκε από μία Θασία, τα πρώτα ελάχιστα τριάντα χρόνια της ζωής του εδώ στην Καβάλα, μέχρι να εκστρατεύσει εναντίον των Γάλλων του Μέγα Ναπολέοντα στην Αίγυπτο, να κατακτήσει ύπατα αξιώματα και να ονομαστεί Μέγας.

Η δεξιά πλευρά του δρόμου προς το Κέντρο κατειλημμένη από κάθε λογής ποιότητας και καλαισθησίας ταβέρνες.

Απέναντι, η εσαεί αγαθοεργία, το Ιμαρέτ. Ο αρτιότερος Μεντρεσές των Βαλκανίων. Τα πλείστα όσα κελλιά και διαμερίσματα διαμορφώθηκαν σε αυστηρό, πολυτελές ξενοδοχείο. Ούτως ώστε το όνομα του ευεργέτη να διαιωνίζεται με αγαθή προσευχή μέχρι την Δευτέραν Παρουσίαν.

Ο Ναός του Αγίου Νικολάου κάτω, συγκεντρώνει όλες τις ιστορικές επιστρώσεις του χρόνου: Παλαιά χριστιανική του Αγίου Λαζάρου αρχικώς, Ιμπραχήμ Τζαμισί του Ενδόξου μετέπειτα, αποθηκευτικός χώρος του πολυτίμου όσο και δυσεύρετου άλατος στη συνέχεια, ναός του Αγίου όλων των θαλασσών στις μέρες μας. Το προκύψαν Βήμα του Αποστόλου Παύλου, στη νότια πλευρά, έλκει τους καθοδηγούμενους Κινέζους αδαείς να απαθανατίσουν το φανταχτερό ψηφιδωτό.

Ομφαλός της πόλης, η “Κόκκινη”, κάποτε, πλατεία Ελευθερίας. Εξεγέρσεις, διαδηλώσεις, πολυπληθείς πολιτικές ομιλίες, ο τελευταίος εν Ελλάδι σταθμός της Βασιλικής Δυναστείας, το “πουλί εκ της τέφρας” στα περάσματα, δεινοπάθησε και συνεχίζει να δεινοπαθεί από τις ευφάνταστες επεμβάσεις των εκάστοτε Αρχόντων.

Από την άλλη πλευρά της πλατείας, οι νεκροί καπνεργάτες της εξέγερσης του 1928 έγιναν μπρούντζινο σύμπλεγμα μπροστά από την περίβλεπτη καπναποθήκη του Κιζί Μιμίν, ημιτελές Πνευματικό Κέντρο του Δήμου σήμερα.

Οδός Κύπρου. Στα επιφανή κτίρια με τις πολεμίστρες, τα τρίγλυφα και τις παλμέτες, βρίσκεται συμπυκνωμένη η Ιστορία της πόλης. Ο βαυαρικός πύργος του Δημαρχείου, έδρα αρχικώς της Ανωνύμου Εταιρίας καπνών και πέραν θαλάσσης, η Μεγάλη Λέσχη των κυριών της Φιλόπτωχου, η μονή Λαζαριστών, το Μέγαρο Τόκκου, το Ηρώον από κάτω με τον πληγωμένο Άγνωστο, η Νίκη, η Δόξα, οι Βυζαντινοί, οι Μακεδονομάχες, οι τελετές, οι καταθέσεις στεφάνων και το βέβηλο σπρέι των ποδοσφαιρικών συνθημάτων.

Για να σε αποζημιώσω από τον βαρβάτο ποδαρόδρομο, θα σου προτείνω φαγητό στην ταβέρνα Άμμος στην ακτή Μπάτης ή στον Νικηφόρο της παραλίας, στο Τεμπελχανείο της Παναγίας, στον Κροκόδειλο των Δικαστηρίων ή όπου αλλού μας τραβήξουν οι μυρωδιές της πόλης.

Ένα ποτό, δύο ή περισσότερα στο ΜΑΟ, στο Μετά τις Δέκα, στο Νησί, στο Η Αλίκη έχει λάθος αγόρι. Γιατί η επόμενη μέρα έχει έξοδο. Προς δυσμάς.

Στα ερείπια του αρχαιολογικού χώρου των Φιλίππων, δεκαπέντε χιλιόμετρα δυτικά από την πόλη. Ακρόπολη, θέατρο, αγορά, μακεδονικά και ρωμαϊκά κτίρια. Τρίκλιτη βασιλική του 5^ου αιώνα και η μεγαλοπρέπεια του γλυπτικού διακόσμου: κιονόκρανα, επίκρανα, θωράκια. Το Οκτάγωνο, το Επισκοπείο, η Αγορά, η Παλαίστρα και οι Θέρμες. Οι θεατρικές παραστάσεις του ομώνυμου Φεστιβάλ, αλιευμένες από το πανέρι των θερινών καλλιτεχνικών προσφορών.

Σε απόσταση αναπνοής το Βαπτιστήριο της Αγίας Λυδίας της Φιλιππησίας. Η Πορφυροπώλης Ιουδαία από τα Θυάτειρα ακούει τον λόγο του Απόστολου των Εθνών Παύλου και βαπτίζεται πρώτη αυτή Ευρωπαία Χριστιανή στην όχθη του παρακείμενου ποταμού Ζυγάκτη. Στα ίδια νερά που τώρα βαπτίζονται ομαδικώς οι αλλόθρησκοι οικονομικοί πρόσφυγες.

Στη βόρεια παρειά της Ρωμαϊκής Εγνατίας οδού σώζεται το μνημείο του Ρωμαίου αξιωματούχου C. Vibius Quartus. Το ελληνικό τοπωνύμιο “Μεγάλο Λιθάρι”, στα τούρκικα “Ντικιλί Τας”. Εμφανής η φθορά στο κάτω τμήμα του τεράστιου σε όγκο μνημείου, εξαιτίας της παράδοσης που το συνδέει με τον Μέγα Αλέξανδρο, ως Παχνί του Βουκεφάλα. Τη σκόνη αυτού του τριμμένου μαρμάρου έπιναν οι γυναίκες για να γεννήσουν αγόρια, γερά σαν τον Μέγα Στρατηλάτη.

Πίσω από το εν λόγω μνημείο βρίσκονται τα μυστικά των βραχογραφιών, τα “γκράφιτι” της Εποχής του Σιδήρου. Μία πανάρχαια ιστορία χαραγμένη επάνω στους Μακεδονικούς γρανίτες. Γραμμένες Πέτρες από σχήματα και συνθέσεις: Μικροσκοπικοί ιππείς, κυνηγοί, ακοντιστές και τοξότες, αναπαραστάσεις αρμάτων, αλόγων και έφιππων πολεμιστών. Φίδια, ελάφια, βίσωνες και αλεπούδες. Άνδρες και ζώα με έντονα προτεταμένο το φύλο τους. Ακατανόητα σύμβολα που άλλοι τα εκλαμβάνουν ως σημάδια εξωγήινων και άλλοι ως αποκαλύψεις κρυμμένων θησαυρών.

Ως τελευταίο σταθμό θα σε οδηγήσω στο Πηλοθεραπευτήριο των Κρηνίδων· στη δική μας “Λάσπη”. Κάθαρση και ίαση σωμάτων και ψυχών. Ο μαύρος θησαυρός, μείγμα των θειούχων νερών και της τύρφης του βάλτου, καταπραΰνει τους πόνους και τις αμαρτίες των ανθρώπων. Ευεργετεί, με την αποκατάσταση της υγείας των ποδιών και της μέσης. Εξαφανίζει την ψώρα, τη λέπρα, την φλόγωση και τους κνησμούς. Νεανικές ακμές και φλεγμονώδεις παθήσεις των γεννητικών οργάνων. Φέρνει, από τα πέρατα του κόσμου, γηρασμένες κυρίες που λαχταρούν δέρμα απαλό για το σώμα τους και άντρες που επιθυμούν την βλάστηση μαύρων μαλλιών στην κεφαλή τους – αν πέσουν στη λάσπη κατακόρυφα! πειράζονται μεταξύ τους οι λουόμενοι. Τέλος, το ιαματικό υγρό μεταγγίζει την κάθαρση της ψυχής, φυλακίζοντας τα λογής ανομήματα στο μαύρο πολτό.

Κι έτσι, αχνίζων και ανάλαφρος, θα σου προσφέρω γεύμα στο Κτήμα Παπαδόπουλου στο γειτονικό Ζυγός ή στο Μετόχι του Κρυονερίου.

Ξέρω, αγχωτική ξενάγηση, χωρίς το όρος Παγγαίο, δίχως τη νήσο Θάσο.

Όμως, 48 ώρες για μία περιοχή με τόση Ιστορία!

27 Αυγούστου 2011, Σάββατο Διαμαντής Αξιώτης

Αναδημοσίευση απο "ΤΑ ΝΕΑ"

«Να προσέξουμε όσους πλήττονται, όχι όσους τα σπάνε»

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Sat, 30 Jul 2011 11:10:00 +0000

Ποιες ομάδες και κοινωνικά στρώματα έχουν υποστεί τις χειρότερες συνέπειες της κρίσης; Αν κρίνει κανείς από την ένταση των αντιδράσεων, θα νόμιζε ότι είναι αποκλειστικά το Δημόσιο, οι ιδιοκτήτες μεταφορικών μέσων, πέρυσι τα φαρμακεία και σταθερά οι πιο προνομιούχες ΔΕΚΟ. Αλλά και ο δημόσιος διάλογος αυτούς και μόνο αφορά, λες και εκτός του κράτους και των κλειστών επαγγελματικών ομάδων δεν υπάρχει αγωνία, αβεβαιότητα και κόστος από την ύφεση στον ιδιωτικό τομέα.

Ενα εντυπωσιακό παράδειγμα πλήρους αγνόησης των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα είναι οι επίσημες δηλώσεις ότι « δεν θα γίνει καμία απόλυση », εννοώντας προφανώς τον δημόσιο τομέα και αδιαφορώντας για τον ιδιωτικό όπου μέχρι τώρα έχουν γίνει δεκάδες χιλιάδες. Μια πρώτη απόπειρα περιγραφής και ανάδειξης των αφανών κατηγοριών που κυρίως πλήττονται από την κρίση θα ήταν η εξής:

1. Οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα. Χωρίς να υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις υπερβολικού μισθολογικού κόστους που επηρεάζει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, υπέστησαν σημαντικές περικοπές στις αμοιβές και στις διαδικασίες σύναψης και εφαρμογής συλλογικών συμβάσεων. Ενώ σε μεγάλο βαθμό είχαν ενσωματώσει αρκετές εργασιακές ρυθμίσεις υπό το φάσμα κλεισίματος επιχειρήσεων μετά την κρίση του 2008, το Μνημόνιο ήλθε και επέβαλε πλήθος άλλων που ελαστικοποιούσαν πλήρως τα ωράρια απασχόλησης.

Υφίστανται επίσης περισσότερο από κάθε άλλον την επιβάρυνση των φορολογικών μέτρων στην κατανάλωσή τους λόγω των διατηρούμενων συντελεστών στα κλιμάκια των μισθωτών, αλλά και της προνοητικής αποταμίευσης που κάνουν συνυπολογίζοντας τους φόρους που θα πληρώσουν του χρόνου με τον κίνδυνο να είναι άνεργοι λόγω της ύφεσης.

Η μεγάλη βέβαια ασυμμετρία του ιδιωτικού τομέα με τους μισθωτούς στο Δημόσιο εμφανίζεται στο ασφαλιστικό σύστημα. Για τους ιδιώτες μισθωτούς ο μοναδικός φορέας κύριας ασφάλισης είναι το ΙΚΑ, το οποίο είναι η πιο κοντινή προσέγγιση στα κριτήρια ανταποδοτικότητας. Αλλά όμως ούτε καν στο ΙΚΑ δεν αντιπροσωπεύονται οι ίδιοι διότι οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι στη Διοίκησή του ορίζονται από τη ΓΣΕΕ, τα στελέχη της οποίας προέρχονται συντριπτικά από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και τις κρατικές ή ημικρατικές τράπεζες.

2. Οι μονοσυνταξιούχοι του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι έχουν πληρώσει κανονικά τις εισφορές τους και λαμβάνουν σύνταξη χωρίς πλασματικά έτη και δολίευση των κριτηρίων απονομής. Στο παρελθόν υπέστησαν αρκετές φορές άνιση μεταχείριση επειδή με τις δικές τους εισφορές χρηματοδοτήθηκαν οι ανασφάλιστοι στους οποίους απενέμετο σύνταξη για κάθε λογής πολιτικές σκοπιμότητες. Ως επιστέγασμα υπέστησαν τις οριζόντιες περικοπές που επέβαλε το Μνημόνιο το 2010, ενώ θα έπρεπε να είχαν γίνει στοχοθετημένες παρεμβάσεις μόνο στις τριπλές, διπλές, χαριστικές, πρόωρες και πλασματικές συντάξεις.

Οι μισθωτοί και συνταξιούχοι του Δημοσίουθα έλθουν αντιμέτωποι με το δίλημμα των επιλογών που θα ακολουθήσουν: μία επιλογή είναι η « επανάκτηση » απωλειών που θα στοχεύει στην επαναφορά μισθολογικών προνομίων και ευνοϊκής μεταχείρισης σε κάποια βολική χρονική στιγμή μέσω συσπείρωσης με όρους παρελθόντος.

Μια βιώσιμη τακτική θα ήταν η υιοθέτηση ενός μέου πλαισίου συμπεριφορών στον δημόσιο τομέα με ενιαίο ασφαλιστικό σύστημα όλων των μισθωτών και κανόνες αμοιβών ανάλογα με την απόδοση ατόμων και μονάδων, ώστε να δημιουργηθούν συνθήκες ουσιαστικής ανταμοιβής σε όσους πράγματι εργάζονται.

3. Οι επιχειρήσεις, μικρές και μεγάλες, οι οποίες επιβίωσαν μακράν των δημοσίων χορηγήσεων και σε πείσμα των κρατικών παρεμβάσεων, επιβαρύνσεων και περιορισμών. Ο αριθμός τέτοιου είδους επιχειρήσεων ίσως με τα χρόνια λιγοστεύει, αποδεικνύει όμως ότι πολλές έχουν αποκτήσει ισχυρά πλεονεκτήματα επιβίωσης στα οποία θα υποκλινόταν και ο πιο απαιτητικός οικονομικός δαρβινισμός.

Ολοι οι παραπάνω πραγματικά εργασθέντες, εργαζόμενοι και παραγωγοί υπομένουν τις μόνιμες μισθολογικές περικοπές, την υπερφορολόγηση και τις καθημερινές συνθήκες πολιορκίας για να πάνε στη δουλειά τους. Κανείς δεν κατεβαίνει «να τα σπάσει», αλλά αυτό θα έπρεπε να τους έχει κάνει κεντρικό ζήτημα προσοχής και φροντίδας και όχι να αποτελούν διαρκώς την αόρατη πλευρά του σύμπαντος που κανείς δεν είναι πρόθυμος να αντικρίσει.

Ο κ. Ν. Χριστοδουλάκης είναι καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών,πρώην υπουργός.

Το άρθρο είναι προδημοσίευση από το βιβλίο «Σώζεται ο Τιτανικός; Από το Μνημόνιο, ξανά στην ανάπτυξη», εκδόσεις Πόλις.

TΟ ΒΗΜΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 24/07/2011

Κίτρινη ντροπή

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Thu, 28 Jul 2011 16:42:00 +0000

Κίτρινη ντροπή

Του Κώστα Τζανίδη
http://networkedblogs.com/kWt18
Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, σε μια ταβέρνα της επαρχίας, στην παρέα βρίσκεται ένας φίλος ταξιτζής. Όχι "ταρίφας". Απεχθανόταν τον τίτλο, δεν ήθελε να τον αποκαλούν έτσι. Ευκαιριακός, ας πούμε, στο επάγγελμα. Πούλησε το μαγαζί του, χρεώθηκε και αγόρασε μια άδεια ταξί - "για καλύτερα", όπως έλεγε.

- "Να προλάβω να ξεχρεώσω την άδεια και να την πουλήσω".
- "Γιατί; Δεν δουλεύεις καλά;", τον ρώτησα.
- "Βγαίνει το μεροκάματο, δε λέω. Ακούγεται ότι θα απελευθερώσουν το επάγγελμα, όμως. Και τότε...", συμπλήρωσε σκεφτικά.

Έκτοτε πέρασαν δέκα ολόκληρα χρόνια. Την άδειά του την πούλησε. Έβγαλε καλά χρήματα, άφησε πίσω τη μιζέρια, αύξησε κατά πολύ το βιωτικό του επίπεδο και άλλαξε επάγγελμα. "Ξέφυγε", θα μπορούσε να πει κανείς, από εκεί που και ο ίδιος ήθελε να είναι αποστασιοποιημένος.

Σήμερα οι ταξιτζήδες προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν γνώριζαν ότι θα άνοιγε το επάγγελμά τους. Απίθανο, για κάτι που συζητιέται ήδη εδώ και χρόνια. Και φυσικά, ενώ το γνώριζαν, δεν φρόντισαν να αυτορυθμίσουν την αγορά τους, μειώνοντας σταδιακά την τιμή (μετα)πώλησης των αδειών τους, μιας και αυτές θα περιέρχονταν, εν τέλει, σε αχρηστία. Μπορεί στην Ελλάδα να μην ξέρεις ποτέ τι σου ξημερώνει, όμως είναι χειρότερο να πιστεύεις ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, ποτέ.

Τα είχα γράψει και πέρυσι, όταν είχαν ξεσηκωθεί πάλι με το θέμα των αποδείξεων, τότε. Πάντοτε υπερβολικοί και πάντοτε "νταήδες" στη συμπεριφορά τους. Χωρίς καμία έγνοια για την κοινωνική δικαιοσύνη και συνοχή. Εγωιστές μέχρι το κόκκαλο. Κακότροποι.

Εννοείται ότι, έχοντας πληρώσει 300 χιλιάρικα για μία άδεια, δεν θέλεις να ανοίξει το επάγγελμά σου. Ένα επάγγελμα που εξαρχής ξεκίνησε ως κλειστό, εξυπηρετώντας σοβαρά κοινωνικά κριτήρια, κατέληξε να λειτουργεί με τους όρους της παραοικονομίας.

Οι ταξιτζήδες είναι από τις ελάχιστες εργασιακές κάστες που πριμοδοτούνται για χρόνια με κρατικό χρήμα αφειδώς, την ίδια στιγμή που ξόδευαν υπέρογκα ποσά για την απόκτηση της άδειάς τους. Άραγε, πόσο ανάγκη έχεις μια κρατική επιχορήγηση όταν ξοδεύεις εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ μόνο για τον "αέρα";

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι κάθε επιχειρηματική κίνηση εμπεριέχει τον παράγοντα του ρίσκου. Θα μπορούσα να απαριθμήσω με ευκολία πολλά επαγγέλματα, ή και συγκεκριμένες επιχειρηματικές προσπάθειες ειδικότερα, που "δεν πήγαν" όπως λέμε στην πιάτσα. Άνθρωποι που έχασαν τις περιουσίες τους εν μία νυκτί, απλώς και μόνο γιατί η αγορά "αυτορυθμίζεται" πάντοτε και ο ανταγωνισμός είναι αμείλικτος. Ποιο ρίσκο, λοιπόν, βίωσαν οι ταξιτζήδες τόσα χρόνια σε ένα κλειστό επάγγελμα, όπου δεν έκοβαν αποδείξεις, έκλεβαν το κράτος και αύξαναν τα κόμιστρα κατά το δοκούν κάθε χρόνο εις βάρος μας;

Όταν ανακοινώθηκε το άνοιγμα του επαγγέλματος από τον κ. Ρέππα, οι ταξιτζήδες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη νοιάστηκαν μόνο για τον εαυτό τους και ζήτησαν να εφαρμοστούν τα πληθυσμιακά κριτήρια μόνο στις δύο μεγαλουπόλεις - γεγονός που θα κρατούσε και πάλι το επάγγελμα πρακτικά κλειστό. Καμία μέριμνα για τους συναδέλφους τους στην επαρχία, βέβαια. Εκεί, ας άνοιγε το επάγγελμα, δεν πείραζε.

Όταν ο κ. Ραγκούσης πήρε πίσω το σχέδιο Π.Δ. του κ. Ρέππα, ξεκίνησαν οι κινητοποιήσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Τότε, δήλωναν τελείως ξεδιάντροπα, ότι θα κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις τους ζητώντας στήριξη και από τους συναδέλφους τους στην επαρχία, με την κάθοδο των ταξί σε πρωτεύουσα και συμπρωτεύουσα. Στήριξη δηλαδή από τους συναδέλφους που τους "πούλησαν" με ευκολία στις πρώτες διαπραγματεύσεις με το Υπουργείο.

Ταυτόχρονα, σε πολιτικό επίπεδο, συμβαίνει το εξής παράδοξο: ο βουλευτής ΠΑΣΟΚ Λακωνίας κ. Γρηγοράκος, ζήτησε δημόσια από τον κ. Ραγκούση να παραιτηθεί, παρότι και ο ίδιος είχε ψηφίσει το εν λόγω νομοσχέδιο για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων μόλις τέσσερις μήνες πριν.

Ουγκ.

Στο δια ταύτα; Η Ελλάδα κόπηκε στα δύο με το κλείσιμο της γέφυρας Ρίου-Αντίρριου, οι τουρίστες διαμαρτύρονται και ταλαιπωρούνται, τα ξένα τουριστικά γραφεία απειλούν να αποκλείσουν την Ελλάδα ως προορισμό για τα κρουαζιερόπλοιά τους, ο κόσμος δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί εν μέσω καύσωνα και η οικονομία πλήττεται για άλλη μια φορά.

Ε, και;

Οι ταξιτζήδες συνεχίζουν το "ράδιο αρβύλα", μεθοδευμένα. Προσπαθώντας να βρουν λαϊκό και συντεχνιακό έρεισμα στις διεκδικήσεις τους, έχουν διαδώσει έντεχνα στην πιάτσα ότι μοναδικός σκοπός της κυβέρνησης είναι να παραδοθεί ο έλεγχος των ταξί σε μεγάλες εταιρίες, δημιουργώντας έτσι καρτέλ στον κλάδο.

Βέβαια, εγώ το μόνο καρτέλ που βλέπω εδώ είναι το δικό τους. Αυτό που τραβάει χειρόφρενο μια ζωή, όποτε του καπνίσει, για όσο του καπνίσει. Και αυτό είναι που δεν θέλουν να χάσουν πάνω απ' όλα.

Ποια είναι η αλήθεια; Ας δούμε τι προβλέπει το σχέδιο Π.Δ. Ραγκούση (αντιγράφω από την Κυριακάτικη "Ε" της 24/7/2011):

Επιτρέπεται η αλλαγή έδρας στα ταξί, πράξη που σήμερα απαγορεύεται, μέσω της επέκτασης της περιοχής λειτουργίας (κοινώς, έχεις το περιθώριο να επεκτείνεις την επαγγελματική σου δραστηριότητα και παραέξω, κατά τη λογική που και ο ψαράς ψαρεύει όπου έχει ψάρια).
Καταργείται ο ιδιοκτησιακός περιορισμός κατοχής έως και δύο αδειών. Εταιρίες οποιασδήποτε μορφής (Α.Ε., Ε.Π.Ε., Ο.Ε., Ε.Ε.) θα μπορούν να αγοράσουν άδειες ταξί (το "αγοράσουν" εδώ θεωρώ ότι είναι λάθος, προφανώς το σωστό είναι "εκδώσουν"). Θέτει όριο για μια εταιρία να κατέχει έως το 2% του συνόλου των αδειών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και το 5% στην επαρχία, ώστε να αποφευχθούν τα ολιγοπώλια ή τα μονοπώλια (βλ. καρτέλ).
Απελευθερώνεται γενικά το επάγγελμα, καθώς καταργούνται όλα τα υφιστάμενα επαγγελματικά ασυμβίβαστα.
Προστίθενται κοινωνικά κριτήρια σε δικαιούχους νέων αδειών (μοριοδότηση σε πολύτεκνους, μακροχρόνια ανέργους, ανάπηρους 67% και άνω).

Άρα, έχουμε και λέμε:

Διαλύεται το τεράστιο καρτέλ των παραδοσιακών ταξιτζήδων που έκοβαν και έραβαν κατά πώς τους κάπνιζε. Πλέον σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη θα μπορούν να υπάρχουν τουλάχιστον 50 διαφορετικές εταιρίες ταξί, αν υποθέσουμε ότι όλα τα ταξί θα ανήκουν σε εταιρίες.
Επιτρέπεται στον κάθε βιοπαλαιστή να ασχοληθεί με αυτό το επάγγελμα, χωρίς να υποθηκεύσει μέχρι και τα εγγόνια του. Οι ίδιοι οι ταξιτζήδες, βέβαια, θέλουν να αποφύγουν πάσει θυσία τους "ευκαιριακούς" του κλάδου. Φυσικά, όταν σαν ιδιοκτήτης εκμεταλλεύεσαι τους οδηγούς σου σαν είλωτες, είναι δύσκολο να ξεμάθεις.
Επιστρέφουν τα κοινωνικά κριτήρια στην αδειοδότηση, υπό μορφή μορίων. Γιατί δίνει μόρια το κράτος; Γιατί μάλλον το θεωρεί ένα ευγενές και προνομιούχο επάγγελμα.

Προφανώς με όλα τα παραπάνω αναφέρομαι στους ιδιοκτήτες και όχι στους οδηγούς ταξί - οι οποίοι φυσικά και δήλωσαν ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το άνοιγμα του επαγγέλματος, με αποτέλεσμα να φάνε ξύλο γι' αυτό.

Προφανώς και αναγνωρίζω ότι κάποιοι χρεώθηκαν για να πάρουν μια άδεια και είναι βιοπαλαιστές και οικογενειάρχες. Θέλω να τους πληροφορήσω ότι δεν είναι οι μόνοι που πλήττονται. Όμως είναι οι μόνοι που λειτουργούν τόσο εκβιαστικά, μεταξύ και άλλων -ολιγάριθμων ευτυχώς- συντεχνιών.

Η παραοικονομία, που οι ίδιοι δημιούργησαν και εξέθρεψαν, ήρθε η ώρα να σταματήσει.

ΕΟΤ 1950

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Thu, 21 Jul 2011 08:28:00 +0000

Αφίσα του 1950 για τον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού από τον Γιάννη Μόραλη. Ο Γιάννης Μόραλης ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος της λεγόμενης «γενιάς του '30». Poster of the 1950's for the Hellenic Tourism Organisation by Yiannis Moralis. Yiannis Moralis (1916 – 2009) was an important Greek painter and part of the so-called "Generation of the 30s".

Αγαπητέ θείε καλημέρα.

noreply@blogger.com (Γιάννης Τζανίδης) — Thu, 21 Jul 2011 06:15:00 +0000

Θυμάσαι παλιά όταν κατεβαίναμε τη «κατηφόρα του Μενέλαου» και με ρωτούσες λίγο πριν τις καμάρες, τι είναι αυτά τα παλιά σπιτάκια; Εγώ δεν ήξερα τι ήταν αυτά. Νόμιζα τα έχτισαν κάποιοι άστεγοι για να μένουν. Τα χρόνια πέρασαν και τα σπιτάκια αυτά άρχισαν να καταρρέουν. Οι άστεγοι πέθαναν, οι τσατμάδες υποχώρησαν και τα παλιά δοκάρια της στέγης δε μπορούσαν να σηκώσουν το βάρος από τα κεραμίδια τους. Τώρα πια είναι ερείπια. Εσύ ρωτούσες εγώ δεν ήξερα. Εκείνο το διάστημα στο λύκειο μαθαίναμε για τη Τουρκία. Τέσσερις μήνες φάγαμε τότε, να μάθουμε για τον πολιτισμό και τη κτηνοτροφία της. Η δ. Μπουρμπούλια, μας υπαγόρευε το κείμενο και εμείς το γράφαμε για να το εμπεδώσουμε. Απίθανα χρόνια μόρφωσης θείε μου.

Προχθές όμως έμαθα! Αυτά τα παλιά σπιτάκια που είναι κολλημένα στις καμάρες, έχουν την επωνυμία «Μεντρεσές» Έμεναν εκεί στην εποχή της Τουρκοκρατίας οι σπουδαστές του ιεροδιδασκαλείου του Ιμαρέτ. Μάλιστα από κάτω από τον Μεντρεσέ υπήρχε και μικρό τζαμί που κατεδαφίστηκε μετά την υπογραφή της συμφωνίας, περί ανταλλαγής πληθυσμών. Τα θεμέλια του τζαμιού υπάρχουν ακόμη αν μπεις από το καρβουνιάρικο προς το βάθος μπορείς να τα δεις.

Τώρα θείε αυτά τα παλιά γκρεμισμένα σπιτάκια θα τα αναστηλώσουμε. Θα τα ξαναφτιάξουμε όπως ήταν. Θα μπορούμε εκεί να στεγάσουμε εκθέσεις φωτογραφίας ή ζωγραφικής. Θα γίνει χώρος σκέψης και περισυλλογής των ανθρώπων της τέχνης. Να έχουν και αυτοί το χώρο τους. Μη σκέφτονται έτσι αόριστα ανερμάτιστα. Βέβαια μέχρι τώρα τους παραχωρούσε ο Δήμος την παλιά Καπναποθήκη στη πλατεία Καπνεργάτη. Όμως φαίνεται πως δεν τους χωράει όλους εκεί. Γι’αυτό θα αναπαλαιώσουμε και τον Μεντρεσέ. Εκεί θα έχουν και θέα τις καμάρες εκθέτες και επισκέπτες όταν λογίζονται. Θα μπορούσε όλη η έκταση να γίνει ένα πάρκο πράσινου. Και οι εκθέσεις να γίνονται στη Καπναποθήκη. Άλλωστε δεν είναι πάνω από 10 το χρόνο. Όμως όχι. Εμείς θα ανακαινίσουμε τον Μεντρεσέ.

Τα χρήματα για την ανακαίνισή τους δεν είναι πολλά. Κάπου 720.000 ευρώ μόνο. Και αυτά από το ΕΣΠΑ θα τα πάρουμε. Εμείς μόνο την μετέπειτα συντήρησή τους θα αναλάβουμε. Και θα πληρώνουμε όλοι οι δημότες, για να υπάρχουν. Σε δουλειά να βρισκόμαστε θείε μου. Τι να κάνουμε; Αφού δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι πιο παραγωγικό με τα λεφτά του ΕΣΠΑ σκεφτήκαμε να τα ρίξουμε στον Μεντρεσέ. Μη μας πουν μετά ότι δεν αξιοποιήσαμε έτοιμο χρήμα… Έχουμε ειδικότητα στο να αξιοποιούμε τα χρήματα σε έργα διαλογισμού και γόνιμης κουλτούρας.

Εκείνο τον δρόμο που κατεβαίνει από τον Αγ. Κωνσταντίνο προς τη ΔΕΥΑΚ, όχι θείε μου δεν τον ασφαλτοστρώσαμε ακόμη. Άλλωστε πριν τρία χρόνια τον κάναμε και είναι ακόμη στα χωματουργικά. Μη βιάζεσαι. Με ρωτάς ακόμη αν τελείωσε το πάρκο στη στροφή της Σαππαίων. Χθες που έριξα μια ματιά, μόνο μπάζα και σωρούς χωμάτων είδα. Αφού δεν έχουμε λεφτά…

Καλημέρα σας.

Η γνώμη μου

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:

25 χρόνια για 200 δένδρα

Μάρθα και Τένα

Μας προστατεύει ο Θεός

Μια ευκαιρία στη κρίση

Ο Μεσσιανισμός

Η άρχουσα τάξη και η βόμβα του ασφαλιστικού

Εμείς και οι Γερμανοί

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου

Η χαμενη τιμή του χλιδοφτωχου.

του Κώστα Βαξεβάνη - LIFO

Δήμαρχοι φιλόδοξοι

Έζησα το όνειρο…

Η ευθύνη της Αριστεράς

Χαμόγελο ανθρωπιάς

Δάκρυα για το χυμένο γάλα

Τα γαϊδούρια

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου

Η πορεία ξεκίνησε - όλα τα "παιδιά" ήταν εκεί

Το τέλος της ΕΤ1

Λοβέρδος μαινόμενος κατά των δημοσίων υπαλλήλων

Εικόνες παιδείας

Στην πατρίδα του Μωχάμετ Άλυ και των καπνεργατών

«Να προσέξουμε όσους πλήττονται, όχι όσους τα σπάνε»

Κίτρινη ντροπή

Κίτρινη ντροπή

ΕΟΤ 1950

Αγαπητέ θείε καλημέρα.